De flyer van hun eerste Noorderzon-optreden lijkt te zijn gemaakt in de tijd dat photoshoppen nog geen werkwoord was. Vier robuuste vrouwen kijken, enigszins opgerekt, stoer in de camera. Ze zijn uitgedost in bikini, duikbril en met opblaashaai. Vrouw Holland, de inmiddels driekoppige vrouwen cabaretgroep uit Groningen, breekt in 1997 door op Noorderzon. 'We hadden trillende handen van de zenuwen,' vertelt Karin Noeken. 'We hadden zelfs een jongen gevraagd om voor ons publiek te ronselen, want we waren bang dat er niemand zou komen.'

Dikke rijen
Die angst bleek ongegrond. Vanaf de eerste voorstelling is het publiek razend enthousiast en staan er mensen rijen dik te wachten. Er worden ter plekke extra voorstellingen ingelast. De ronselaar wordt door de organisatie vriendelijk verzocht om te stoppen met zijn werk. Het is toch al uitverkocht. 'Die rijen bij het optreden van Bert Visscher en Brigitte Kaandorp, dat wilden wij ook,” zegt Karin. Twee jaar daarvoor bereikte dit gelegenheidsduo met hun voorstelling Lederhosetanz und glühwein in die Ötztaler Alpen legendarische rijen. 'Dat ons dat ook lukte, was fantastisch,' zegt Karin.

Hoewel ze al een prijs hadden gewonnen op het Noord-Nederlands Liedjesfestival, overvalt het succes op Noorderzon hen toch. 'We zweefden door het park. Tussen twee optredens door ging ik snel naar de wc. Terwijl ik daar zat hoorde ik allemaal enthousiaste verhalen over onze voorstelling. Ik durfde het hokje niet meer uit, omdat het dan zou lijken alsof ik expres had zitten luisteren. We werden opeens herkend op straat, dat was heel gek. Ook omdat ik ’s avonds als vrijwilliger nog gewoon achter de bar stond. We zijn tijdens dat festival enorm doorgezakt.'

Sindsdien heeft Vrouw Holland met elk nieuw programma op Noorderzon gestaan, al dan niet met een try-out. Hun laatste cd-presentatie in 2005 in de Romeo Tent liep uit op een achtervolging op hoge hakken. Na afloop van het concert betrapt José Zwerink twee dieven in de kleedkamer. 'José gilde heel hard Dief! Dief! Maar Brand! bleek effectiever te zijn,' grinnikte Karin. Pas bij Simplon wordt het duo ingerekend, maar een passerende automobilist denkt dat de dieven juist het sláchtoffer zijn en springt tussenbeide. Zo weten ze alsnog te ontsnappen. ‘Wilde achtervolging op Noorderzon’, kopt het Nieuwsblad van het Noorden de volgende dag. 'Maar gelukkig kon José de dieven herkennen van een politiefoto, en werden ze ’s avonds van hun bed gelicht,' grijnst ze.

Als bezoeker
Ook als ze niet zelf hoeft op te treden is Karin Noeken een trouwe Noorderzon-ganger. De boom bij de bamboe-tent is al jarenlang de vaste afspreekplek met vrienden. 'Ik kom wel eens een avond niet. Dat is vrij moeilijk,' lacht Karin. 'Ik ga ook altijd naar veel voorstellingen. Het is toch je kans om dingen te zien die je anders niet snel ziet. Kris Niklison vond ik bijvoorbeeld prachtig.'

Na 1997 is er veel veranderd, zowel voor Vrouw Holland als voor het festival. 'Ik denk dat we allebei professioneler zijn geworden,' zegt Karin. 'Ik vind het jammer dat het aantal Groningse optredens is afgenomen vergeleken met de begintijd, maar het profiel van het festival is wel veel duidelijker geworden.'

Vrijwilliger, artiest én bezoeker. Er zijn weinig mensen die Noorderzon van zoveel kanten hebben leren kennen als Karin Noeken. Als ze in een paar woorden moet beschrijven wat Noorderzon voor haar betekent, denkt ze even na. 'Theater, vrienden, eten, wijn,' zegt ze dan. 'En ook in die volgorde. Al ervaren andere mensen dat lijstje eerder achterstevoren, denk ik,' grapt ze.

Door: Nynke Oele