Het programma van Noorderzon 2012, van 16 t/m 26 augustus, begint langzamerhand steeds meer vaste vorm te krijgen. Op deze pagina vind je daarom steeds de nieuwste en laatste bevestigingen.

Op dit moment zijn de volgende voorstellingen of projecten bevestigd:

Berlin | Land's End | Antwerpen, België
Pierre Audi | Je sens un deuxième coeur | Nederland
PeerGrouP & LAPD | Cold War | Donderen, Nederland en Los Angeles, USA
Camille Boitel | L’Immédiat | Parijs, Frankrijk

En de volgende bands:
Bowerbirds | Raleigh, USA
Boy&Bear | Sydney, Australie
Ewert and the Two Dragons | Talinn, Estland
of Montreal | Athens, USA
Of Monsters and Men | Reykjavík, IJsland
Deer Tick | Providence, USA
Dan Mangan | Vancouver, Canada



Berlin - Land's End

(c) BERLIN

Land's End, de nieuwste voorstelling van het Belgische theatergezelschap Berlin en een coproductie van onder meer Noorderzon/Grand Theatre Groningen, is in Parijs zowel door pers als publiek bijzonder enthousiast ontvangen, met lovende recensies tot gevolg. En omdat de voorstelling op Noorderzon – op een heel bijzondere locatie - zijn Nederlandse première gaat beleven, schept dit natuurlijk hoge verwachtingen. Noorderzon sprak met Bart Baele over Berlins manier van werken en natuurlijk over Land’s End, waar wij ontzettend nieuwsgierig naar zijn!

 What’s in a name?
‘Berlin’ wordt op zijn Duits uitgesproken. Bart grinnikt: “Een gezelschap uit Antwerpen met de naam Berlin, dat ook nog eens voorstellingen maakt over steden en streken uit de hele wereld, dat is inderdaad verwarrend.” Berlin heeft de laatste jaren over de hele wereld gereisd met een cyclus van intrigerende stadsportretten onder de naam Holoceen (de benaming van het huidige geologische tijdperk), een cyclus waarmee het gezelschap nog steeds wereldwijd tourt. Met de nieuwe serie Horror Vacui – ‘Vrees voor het lege’ – waarvan Land’s End de tweede voorstelling is, zetten ze deze trend voort vanuit een ietwat “gekanteld uitgangspunt”, zoals Bart het noemt.

Landsgrens door de woonkamer
“De moordzaak waar het in Land’s End om draait, was niet de directe aanleiding voor de voorstellingen”, legt Bart uit. “We hadden gehoord over een boerderij op de grens van België en Frankrijk. Die boerderij staat letterlijk, héél letterlijk, midden op de landsgrens: die loopt dwars door de woonkamer! Over deze boerderij bestond het verhaal dat de rechtbank het pand ooit voor een paar dagen had opgeëist voor een confrontatie tussen een Belgische vrouw en een Franse man.”

“Dat verhaal kenden wij dus al. Vervolgens werden we benaderd door het NEXT-festival, een grensoverschrijdend festival in Kortrijk, Vlaanderen, dat zich ook uitspreid over Noord-Frankrijk, met de vraag of wij iets konden maken over die regio, analoog aan onze stadsportretten uit de Holoceen-cyclus. Zo kwamen we op het idee om het verhaal van de boerderij te verwerken in een voorstelling. We zijn gaan uitzoeken of het verhaal over de boerderij waar gebeurd was, en dan kom je uiteraard ook uit bij die moordzaak: ‘de pannenkoekenmoord’. Dit is een zaak waarbij een Belgische vrouw een Fransman opdracht geeft haar man te vermoorden. Beiden worden na maanden opgepakt en zitten in voorarrest – één in een Franse, en één in een Belgische gevangenis. De Belgische onderzoeksrechter dringt aan op een confrontatie. En dan begint het:”


(c) BERLIN

Kafkaiaans circus
“Frankrijk levert geen onderdanen uit, dus er moet een alternatieve oplossing komen voor deze confrontatie. Tegenwoordig zouden ze dat oplossen middels een videoconferentie, maar dat bestond toen nog niet. Door de imaginaire lijn van de landsgrens, kan er geen ‘gewone’ zitting plaatsvinden. Men eist de boerderij op en er wordt daar een tafel neergezet. Moet je voorstellen: twee poten aan de Belgische kant, twee poten aan de Franse kant. De vrouw mag alleen op Belgisch grondgebied komen, dus die is uiteindelijk via een raam naar binnen geleid. De man is via de achterdeur binnengekomen en er is een extra toilet aan de Franse kant geplaatst, want het toilet lag op Belgisch grondgebied. Afin, er ontstond een heel Kafkaiaans circus om weer een andere bureaucratie te vermijden. Dat was voor ons wat het verhaal interessant maakte.”

De eerste fase van de research duurde lang. Wij hebben alle betrokkenen opgezocht en geïnterviewd: zoals de mensen van de boerderij, de vorige en huidige eigenaars, alle advocaten en openbare aanklagers die met de moordzaak te maken hebben gehad, enzovoort. Het is nooit onze bedoeling geweest om in de privésfeer van de families rondom die moordzaak te komen, dat is voor ons ook in het geheel niet interessant.”

Tegelijkertijd behandelt de voorstelling ook vragen als: wat gebeurt er tijdens zo’n confrontatie? Hoe is het leven op de grens voor de huidige bewoners van de boerderij?

“Al dat soort aspecten worden aangeraakt: het absurde van zo’n situatie, de herkenbaarheid van de bureaucratische rompslomp en communicatieproblemen in het algemeen. Kortom, het grote verhaal achter een – in zekere zin – kleine gebeurtenis.”

De imaginaire lijn
Een groot verhaal achter een kleine gebeurtenis is dan ook precies waar deze tweede cyclus Horror Vacui over gaat en waarin deze verschilt van de eerste Holoceen-cyclus.

“In Holoceen trekken wij als Berlin een stad binnen en proberen wij deze te portretteren in zijn breedste vorm. Zeker in het begin kan het onderzoek niet breed genoeg zijn; alles is interessant. De Horror Vacui-reeks start vanuit een heel ander uitgangspunt: bij een heel klein verhaal, een heel specifiek ding, en vanuit dat vertrekpunt gaan we uitbreiden. Als we beginnen met een verhaal zit er altijd in ons achterhoofd dat het [verhaal] iets meer moet vertellen, iets universeels. Meer dan een moord en een grens tussen België en Frankrijk. Het gaat om de herkenbaarheid van een confrontatie, wat voor soort confrontatie dan ook. De herkenbaarheid van het proberen op te lossen van een probleem en ondertussen juist door die oplossing een veel groter probleem creëren. En uiteraard ook de moeilijkheden die voortkomen uit een imaginaire lijn.”

Land’s End is opgebouwd uit twee delen. Het eerste deel bestaat uit zeven installaties, het tweede deel is de boerderij en uiteindelijk de confrontatie. Het is de bedoeling dat het publiek na de voorstelling opnieuw langs de installaties loopt. Met terugwerkende kracht wordt er zo veel duidelijk. “Jaja”, lacht Bart opnieuw, “dan kijk je zeker met andere ogen.”

Pierre Audi - Je sens un deuxième coeur

Afgelopen tijd werd er bij onze partner productiehuis Grand Theatre Groningen hard gewerkt aan de nieuwste regie van Pierre Audi, de wereldberoemde regisseur en artistiek directeur van de Nederlandse Opera en het Holland Festival.

Audi maakt een muziekdrama getiteld Je sens un deuxième coeur dat gaat over een vrouw die heen en weer wordt geslingerd tussen de gevoelens voor haar minnaar en haar echtgenoot.

De vrouw wordt vertolkt door sopraan Roswitha Bergmann. De muziek is van de Finse componiste Kaaija Saariaho en wordt onder meer gespeeld door de voor Noorderzon bekende, geweldige pianiste Tomoko Mukaiyama en de teksten zijn van de Libanese dichter Amin Maalouf. Grand Theatre Groningen en Stichting Wolf tekenen voor de productie.

De voorstelling gaat op 4 februari in première in de Toneelschuur in Haarlem en is daarna onder meer te zien in Heerlen, Den Haag en in augustus is Je sens un deuxième coeur onderdeel van het kernprogramma van de 22e editie van Noorderzon Performing Arts Festival Groningen.

Kijk voor meer informatie op de website van Grand Theatre Groningen. We houden je natuurlijk op de hoogte van de ontwikkelingen rond deze voorstellingen.

PeerGrouP & LAPD - Cold War

Het Nederlandse PeerGrouP, vorig jaar op Noorderzon nog te zien met Onland – landschap in transitie, werkt samen met LAPD (Los Angeles Poverty Department) aan een project over de Koude Oorlog, dat dit jaar op Noorderzon in première gaat. Samen onderzoeken PeerGrouP en LAPD de Amerikaanse kant van de Koude Oorlog. Wat betekende de Koude Oorlog voor de Amerikanen, die deze mede in stand hielden door de wapenwedloop? Wat betekende het einde van deze oorlog, waarin nooit gevochten werd? En wat hebben Donderen en Los Angeles nu eigenlijk precies met elkaar te maken?

De thuishaven van de PeerGrouP - het voormalig munitiedepot in Donderen -  is een complex dat typisch voor de Koude Oorlog is. Niemand wist hoe de oorlog eruit zou zien als de Russen zouden aanvallen. Nederland moest 'op alles voorbereid' zijn, ook op een nucleaire oorlog. De Amerikanen konden in 24 uur 100.000 soldaten in Europa hebben. Een groot deel van de uitrusting lag al opgeslagen in allerlei depots in Europa. Waarschijnlijk ook in Donderen - hoewel niemand precies weet wat in het depot gelegen heeft.

Er is dus een duidelijke connectie tussen Donderen en de Verenigde Staten. Vandaar dat de PeerGrouP contact heeft gezocht met Los Angeles Poverty Department (LAPD), een gelijkgestemd theatergezelschap in Los Angeles. LAPD maakt al jaren onder leiding van artistiek leider John Malpede theater met, voor en door mensen van Skid Row, een van de armste wijken van L.A.. Zoals de PeerGrouP voor een voorstelling vertrekt vanuit het landschap en haar bewoners, zo vertrekt LAPD vanuit mensen aan de rafelranden van een metropool.

John Malpede, Henriette Brouwers en Kevin Michael van het LAPD werken samen met Floris van Delft, Merel van Dijk en Henry J. Alles van de PeerGrouP. De laatste drie bezochten hun collega's overzee in februari 2012, waar zij momenteel werken aan een tussentijdse presentatie van het project.


Camille Boitel - L’Immédiat

(c) Vincent Beaume

We zien een podium vol met spullen, rommel en machines. Het is Camille Boitels onstuimig visueel commentaar op de onzekerheid en chaos van de moderne tijd. Wat volgt is ruim een uur lang prachtig georganiseerde waanzin. Zeven jonge acrobaten trotseren onvermoeibaar en met adembenemende lichamelijke vaardigheden een overdaad aan instabiele krachten. Net als hen, worden wij voortdurend verrast en overrompeld door wat er zich afspeelt. Een voorstelling als L’Immédiat is amper in woorden te vatten. Avontuurlijk, fysiek verbluffend… circus, dans en theater. Dat is het allemaal en nog veel meer. Die ongrijpbaarheid maakt deze voorstelling juist zo tomeloos opwindend. Het is een show die prachtig past in de Noorderzon-traditie van het laten zien van spannende nieuwe vormen van circus dat eigenlijk geen circus meer is. Wij kunnen deze voorstelling presenteren dankzij een speciale bijdrage voor ‘Nederlandse topfestivals’ van de BankGiroLoterij.

Bowerbirds

Dat de mooiste muziek voortkomt uit moeilijke periodes is een van die vervelende muziekclichés waar je helaas niet omheen kunt. Maar bij het Amerikaanse Bowerbirds is dat helemaal niet erg: hun laatste album bewijst simpelweg dat dit cliché niet voor niets bestaat. The Clearing werd geschreven om een aantal vervelende gebeurtenissen te verwerken. Het resultaat is een geweldige plaat vol rustig opgebouwde, zelfverzekerde folk die regelmatig tot een heerlijke explosie komt. En dat het album is geschreven in een zelfgebouwd hutje in de bossen, maakt de Spiegeltent in het prachtige plantsoen misschien wel tot de perfecte locatie voor deze band.

Boy&Bear

In eigen land Australië is Boy&Bear immens populair en de vijfkoppige folkband begint nu ook langzamerhand overzees gebied te winnen. En dat kan ook niet anders met de prachtige debuutplaat Moonfire, vol harmonieuze indiefolk. Maar een nog belangrijker reden voor hun groeiende succes is dat Boy&Bear een van die bands is die zo’n indrukwekkend goede liveshow weggeeft, dat je bijna niet wilt dat er ooit een eind aan komt.  

Ewert and the Two Dragons

Nee, Ewert and the Two Dragons is geen Middeleeuws sprookje, maar een groep uit Talinn, Estland. De band wordt aangevoerd door frontman Ewert Sundja, die helaas niet samenspeelt met twee draken, maar met drie bandleden. Waar die twee draken zijn gebleven, blijft in interviews met de band altijd onduidelijk. Wat we wel weten is dat Ewert and the Two Dragons warme, licht melancholische indierock maakt met folk- en country-invloeden.  De band was al eerder bij ons in Groningen: begin dit jaar maakten de mannen indruk met twee optredens tijdens EuroSonic. Deze zomer keren ze terug voor een – hopelijk stiekem toch sprookjesachtig - optreden in de Spiegeltent.

of Montreal

Wanneer een relatie niet werkt, kun je het altijd nog als inspiratie voor een bandnaam gebruiken. Dit moet Kevin Barnes, de frontman van of Montreal, hebben gedacht na een gefaalde relatie met een vrouw uit, jawel, Montréal. Verder is er weinig droevigheid te bekennen bij deze band. Of Montreal kende een muzikale ontwikkeling van vaudeville en The Beatles tot aan funk, glam, Prince en Bowie, maakte prachtige eclectische platen en geniet een geweldige live-reputatie.


Of Monsters and Men

In 2010 nam het Amerikaanse radiostation KEXP een huiskamersessie op met de IJslandse band Of Monsters and Men.  De opname werd meer dan 1,5 miljoen keer bekeken, Little Talks kwam op #1 in eigen land, kreeg zelfs een plaats op buitenlandse hitijsten en wordt onder meer veel gedraaid op 3FM. Het succes heeft natuurlijk wel een goede reden: de zes IJslanders maken prachtige, aanstekelijke indiefolk.