In het kader van ons 20-jarig bestaan, proberen wij de geschiedenis van Noorderzon te reconstrueren. Daarbij is de input van onze bezoekers natuurlijk van harte welkom. Hieronder staan de eerste verhalen van onze bezoekers. Natuurlijk lezen we jouw verhaal ook graag! Deze kan je mailen naar 20jaar@noorderzon.nl

De derde vrijdag was het raak
Het einde van de zomer, terrassen, bijpraten met vrienden en natuurlijk: de liefde. Ze zijn allemaal vervlochten met Noorderzon. De bomen bij de vijver, met lintverlichting en live muziek, vormen het ideale decor voor opbloeiende liefdes en oude vriendschappen. 

Maartje Veth (medewerker PR en communicatie, 29 jaar), krijgt een twinkeling in haar ogen als ze vertelt over de eerste vrijdagavond op Noorderzon, vier jaar geleden. 

'In 2006 zat ik tijdens Noorderzon ‘tussen twee banen in’. Gelukkig zat een vriendin van mij in hetzelfde schuitje, dus waren we elke avond te vinden op het festival. Ik geloof dat ik dat jaar maar één avond gemist heb. Gezellig biertjes drinken en mensen kijken. We stonden bij het Paviljoen en keken uit over de kraampjes met eten. De bar was net gesloten, dus we hoopten dat we nog wat bij de champagnebar konden bestellen. Plotseling zag mijn vriendin een bekende. Een jongen waar ze me een jaar daarvoor al aan wilde koppelen. Eerst wilde ik er niet naartoe, maar zij was niet te houden. Ik weet nog dat ik dacht: 'Hmmm, hij is eigenlijk best knap...' Guido bleek ook nog erg grappig te zijn en we hebben de hele avond gekletst. Een week later, weer op vrijdag, kwamen we elkaar weer tegen. Zelfde tijd, zelfde plaats. Toen zijn we zo lang blijven hangen tot we met z’n tweeën over waren. Heel klassiek dus. Aan het einde van de avond vroeg hij mijn telefoonnummer, ook heel klassiek. Weer een week later, de vrijdag na Noorderzon, hadden we onze eerste date. Vanaf toen was het aan, al verschillen de meningen daar nog wat over,' grinnikt Maartje. 

Sindsdien gaan ze elk festival minstens één keer met z’n tweeën naar Noorderzon, vooral om lekker te eten en een beetje te slenteren. Dit jaar werkt Maartje voor het eerst op het festival, bij cateraar Kleine Kasteleine en Tebrugge, die maaltijdsalades serveert op de Speelweide. 'Voor mij betekent Noorderzon vooral gezelligheid en spontaan mensen tegen komen. En altijd veel te laat naar bed terwijl je de volgende dag weer moet werken...' En voorstellingen? 'Tja, ik moet toegeven dat ik dat eigenlijk niet zoveel doe... misschien zou dat ook eens moeten.'

Niks moet natuurlijk. Maar omdat ze toch nieuwsgierig is geworden, spreken we af om elkaar op het festival nog eens te ontmoeten, nadat zij en Guido naar een voorstelling zijn geweest. Wordt vervolgd, dus.

..............

Een lang gekoesterde wens
Tien jaar geleden kenden Evelien en Niklas Noorderzon niet. Ze hadden er nog nooit van gehoord, hoewel ze toch al een aantal jaren als student in Groningen woonden. Dat veranderde toen ze in 2001 naar de plantsoenbuurt verhuisden en Noorderzon hun achtertuin werd. En sinds dat jaar zijn ze verkocht.  

Verkocht. Eigenlijk is dat nog te zwak uitgedrukt. Ze zijn er simpelweg niet meer weg te slaan. Tegenwoordig nemen ze de laatste week van augustus vrij van hun werk. 'Je wilt niet rondlopen op Noorderzon met het gevoel dat je eigenlijk naar huis moet omdat je morgen weer moet werken,' zegt Evelien. We maken een excel-sheet met welke vrienden wanneer mee gaan naar welke voorstelling,' biecht Niklas lachend op. 'Je kan wel zeggen dat we echte fans zijn. We eten die week ook nooit thuis,' vult Evelien aan. 'We zijn lekker in het plantsoen. Gigi’s is vaak al een act op zich. Noorderzon is echt Groningen op zijn best. Vrienden uit Amsterdam geloven hun ogen niet als we ze meenemen, die openheid in het park, ‘Waarom hebben wij dit niet?’ zeggen ze dan,' vertelt Niklas. 'Daar zijn we wel trots op.'

Noorderzon is verweven met hun leven, vertellen ze. 'Daarom zijn we ook zo blij dat Noorderzon, bij hoge uitzondering, ons een deel van onze bruiloft laat vieren in de Spiegeltent,' zegt Evelien. 'Het is echt een wens die uitkomt. Het lijkt me fantastisch om daar met al onze vrienden en familie straks taart te eten. Daar kijk ik zo naar uit!'

Terwijl we zo zitten te praten aan de keukentafel, buitelen de herinneringen van bijzondere Noorderzon-avonden over elkaar heen. 'Evelien is jarig tijdens Noorderzon,' zegt Niklas. 'Dan proberen we wel altijd naar de Spiegeltent te gaan, omdat dat mijn favoriete tent is,' zegt Evelien. 'Weet je nog, vorig jaar, dat je zo boos was?' zegt Niklas. 'Ja, die voorstelling van het NNT vond ik toen niks, het was echt een soort stomp-in-je-maag gevoel, en daar zat ik met familie en vrienden mijn verjaardag te vieren. Dat was niet leuk. Terwijl ook één van de mooiste voorstellingen die ik heb gezien van het NNT was hoor, de Vrouw met de baard,' haast ze zich er achter aan te zeggen. 'Het eenmanscircus van een paar jaren terug vond ik ook fantastisch,' zegt Niklas. 'We gaan eigenlijk elk jaar naar circus, en de rest kiezen we op gevoel. Al met al bestellen we soms tot wel 50 kaarten, ook voor vrienden.' 'Ik vind het fijn om me te laten inspireren door de voorstellingen, ook als je niet alles even goed vindt, blijf je er soms over nadenken en haal je er wel iets uit,' zegt Evelien.

Na vele omzwervingen is het aanstaande bruidspaar weer teruggekeerd in Groningen. Evelien heeft voor de ambassade gewerkt in Addis Abeba en Niklas werkte ook veel internationaal. Geen gemakkelijke tijd voor hun beide. 'Ik wilde altijd graag naar Afrika, al van kinds af aan,' vertelt Evelien. 'Ik vond ook dat ze dat moest doen,' zegt Niklas, 'en het was leuk om samen door Afrika te reizen.' 'Het was een bijzondere ervaring. Nu is het goed om hier bij het Noorderplantsoen te wonen,' zegt Evelien. 'Ik heb zo’n zin in mijn leven hier met jou!' Niklas knijpt zijn ogen samen en kijkt lachend naar zijn aanstaande. Volgens mij is het wederzijds.Afgelopen Valentijnsdag heeft hij haar ten huwelijk gevraagd. 'Niks voor jou eigenlijk, om dat juist die dag te doen,' zegt Evelien. 'Maar zo wist ik zeker dat je het niet aan zag komen,' grapt Niklas. Ze kijken er naar uit om vrienden en familie die van ver komen, kennis te laten maken met Noorderzon. Daarna zal het gezelschap verder trekken naar de boerderij van Niklas’ ouders in Garrelsweer. 'Zo hebben we het beste van twee werelden,' zegt Evelien. 'Het is echt een droom die uitkomt.'

Door: Nynke Oele

..............

Geachte heer, mevrouw,Beste Noorderzon,

Noorderzon en ik bestaan even lang,we zijn in het zelfde jaar geboren. Op 29 augustus ( Noorderzondag ) word ik ook 20 jaar!Vorig jaar was mijn eerste jaar als vrijwilliger en werkte met Nynke Oele in de speelweide. Mijn 19e verjaardag heb in het Grand Theatre gevierd en heb gefigureerd in een voorstelling. Onvergetelijk!
Dit jaar help ik een handje in het Science Centrum, en ga op Noorderzondag optreden met een act.Daarna picknicken met taart en cadeautjes!

Legendarische dagen heb ik meegemaakt op NZ, bedankt daarvoor! Het zal een leven lang gekoesterd blijven.
Hartelijke Groeten,

Pim Vielen

..............

Beste Noorderzonners,

Jullie vroegen ter gelegenheid van 20 jaar Noorderzon om verhalen. Wel, hier is het mijne……

Ooit was ik met mijn toenmalige partner in mijn lelijke eendje op de terugweg vanuit Zuid Frankrijk. Op zo’n overvolle doorstroomcamping waar de caravans op het asfalt in strakke, nauw aaneengesloten rijen werden gedirigeerd, kregen wij een grasveld toegewezen om onze tent op te zetten. Er stond daar al een bestelbusje met een koepeltentje erbij en samen met de eigenaren hiervan besloten we onze tent zo strategisch op te zetten dat er een leuk binnenplaatsje ontstond. Dit strategisch opzetten leverde ons een fles wijn op en een gezellige avond met de Groningers uit het busje. Enthousiast vertelden ze ons over het Noorderzon festival dat de datum van hun terugreis had bepaald. Ze vertelden dat ze vlakbij het festivalterrein woonden. Enthousiast geworden koersten ook wij een paar dagen later vanuit Enschede naar Groningen en hadden daar een prachtige tijd. Dat is nu inmiddels zo’n 15 jaar geleden.

Inmiddels heb ik een andere partner, woon ik in Helmond, maar Noorderzon staat nog steeds op het programma. Twee jaar geleden ben ik er 5 dagen geweest en dit jaar hoop ik er, net als hoe het ooit begon, nog 3 dagen te zijn, aansluitend aan mijn zomervakantie.

Waarom? Het programma heeft altijd voldoende te bieden, ik zie dingen die ik ergens anders niet te zien krijg en de sfeer is geweldig!

Klaas van Eldijk
Helmond

..............

Mijn Noorderzon ervaringen... het zijn er veel, en ze gaan al 20 jaar terug ! In de beginjaren woonden we in de Schildersbuurt en de kinderen zaten op school in de Oude Kijk in `t Jat straat. Het festival vond dus plaats in onze achtertuin.

We genoten in de eerste jaren van de levende juxebox. Het vermaak was simpel, maar zo ontspannen. Als je vervolgens ging eten in het reuzenrad kon je avond niet meer stuk. ‘s Avonds tussen 21.00-22.00 uur deden we nog even een rondje door het plantsoen. De combinatie van muziek en creativiteit in een mooi plantsoen geeft nog steeds de ontspanning die het altijd heeft gegeven en die voel je ‘s avonds het best.

Dat de organisatie professioneel is, en in staat om calamiteiten op te lossen, hebben wij persoonlijk ondervonden. Nadat ik 2 jaar geleden van het gezellige Paviljoen via het UMCG weer terug naar Apeldoorn ging, stond daar een enorm boeket van de stichting Noorderzon.

Tot ziens in het Noorderplantsoen!

Jacob Ruijter & Giny Willems
Apeldoorn 

..............

Koppelen na middernacht

Een aangeschoten vrouw met lange krullen en een innemend rond gezicht beweert dat ze óók kan koppelen. Wat ze nog meer kan verklapt ze niet. Mijn vriendin met wie ik in 2006 Noorderzon afstruin, wijst naar mij. “Koppel háár maar.” Ben ik echt zo desperaat?

De vrouw vraagt naar mijn criteria, ik schud er een paar uit mijn mouw. Hij moet tussen de vierenveertig en de zesenveertig jaar zijn. Langer dan 1.80 m en liefst donker haar en donkere ogen hebben. Voordat ik aan salariseisen toekom, plukt zij uit een clubje voorbijgangers een jongensachtige, lange, ietwat eigenwijze, maar toch verlegen aandoende man. Ik ken de man al en heb nooit bovenmatige interesse in hem gehad.

“Heb jij verkering?” vraagt de aangeschoten koppelaarster. De verraste man heeft geen verkering. Hij kijkt vertwijfeld naar het clubje met wie hij onderweg was. Ze lopen door, zij geloven niet in koppelen na middernacht.

Hij blijft staan. “Wat vind je van deze vrouw?” dringt onze zelfverkozen bemiddelaar aan. “Wij kennen elkaar al,” probeer ik teleurgesteld over haar keuze de man te ontzetten uit haar vastberaden missie. “Ja, wij kennen elkaar al, maar ik heb haar altijd leuk gevonden,” antwoordt hij dapper. Hij is vijfenveertig, de vrouw jubelt bijna van vreugde. “Als jij hem niet wilt, wil ik hem wel,” zegt ze, erg tevreden over haar keuze, “maar ja, ik heb al een man.”

Daar staan we dan, midden in het leeglopende Noorderplantsoen en aan elkaar gekoppeld. Zij gaat mooi met haar man mee. “Ga jij nog ergens heen?” vraag ik meer uit beleefdheid dan uit belangstelling. Ik ken de man nog van jaren geleden. We waren ooit allebei vrijwilliger in een theaterspektakel over het leven van Jules Verne. We stonden in hetzelfde tableau vivant. Ik naakt, als schone maagd en hij verkleed als verstrooide professor. De rol paste hem. Hij stond achter mij, geen wonder dat hij me altijd leuk heeft gevonden. Jong en strak was ik.

Hij gaat toch maar naar huis en ik heb zin om iemand te vermoorden. Mijn vriendin die dit over mij heeft uitgeroepen bijvoorbeeld.

De volgende avond is hij weer in het plantsoen en ik ook. We spreken elkaar aan, voorzichtig, nieuwsgierig en met een licht gevoel van lotsbestemming. Ten slotte zijn we aan elkaar gekoppeld. We spreken af om af te spreken. Koppelen op Noorderzon kun je niet zomaar negeren.

Tjitske Zuiderbaan
Groningen

..............


Tussen 1996 en 2000 werkte ik met enige regelmaat als vrijwilliger op Noorderzon. Ik had een huis in de Kerklaan en het festival speelde zich dus min- of meer af in mijn voortuin. Ik vond het heerlijk om 's avonds de straat uit te lopen om aan dit prachtige festival mee te werken.

In 1998 stond ik ingeroosterd als publieksbegeleider bij de voorstelling 'Manes' van La Fura dels Baus wat 'De ratten uit het riool' betekent. In het Noorderzon-magazine werd het als een heftige voorstelling aangekondigd en dat was zeker niet overdreven.

Het was de dag van de voorstelling bijna 30 graden. In het gebouw van de voormalige groenteveiling aan de Peizerweg, waar de voorstelling plaats zou vinden, was het zeker 35 graden. Als publieksbegeleider was het onze taak het publiek 'weg te houden'' bij de stellages die als gevaarlijke obstakels in de zaal stonden. Dat het publiek niet stil zou blijven staan werd al snel duidelijk.

De halfnaakte acteurs van La fura dels Baus mengden zich rustig en zwijgend in het publiek maar begonnen al vrij snel de mensenmenigte te duwen en op te jagen. Voor mijn neus werd een keurige meneer door één van de Catalaanse actrices in zijn gezicht gespuugd. Er was vuur, rook, hitte en een hels kabaal. Er werd gevochten, met rauw vlees en dode kippen gesmeten, er werden acteurs opgehangen, ritueel gekruisigd en er werd met baby's (poppen uiteraard) gegooid. Het was alsof je de poorten van de hel was binnengegaan.

Binnen vijf minuten vluchtte een deel van het publiek geshockeerd het gebouw. Zelfs enkele doorgewinterde publieksbegeleiders zaten huilend en snikkend op de stoep naar adem te happen. Binnen denderde de voorstelling in alle hevigheid voort maar eindigde later prachtig. Zeker toen de acteurs zich terugtrokken in schitterend uitgelichte cocons. Dat zijn beelden die me goed zijn bijgebleven.

Ik heb in alle jaren bij Noorderzon nog heel wat voorstelling kunnen zien. Maar de voorstelling Manes van La fura dels Baus spande qua heftigheid, absoluut de kroon.

Frank van der Veen