Een theaterfestival door de ogen van een liefhebber van theatertechniek

Dark Circus is een voorstelling met veel verschillende technieken. Zowel live uitgevoerd als vooraf opgenomen. En dan vooral zwart-wit, maar later ook zeker kleur. De titel slaat direct op het stuk, ook al weet je dat van tevoren niet echt. In dit circus is alles duister (dark). Alle circusartiesten gaan keer op keer dood, maar toch zit de hele tent vol.

Als dan een jongleur opkomt met maar één bal begint de verandering. De bal wordt meerdere keren opgegooid, maar raakt uiteindelijk het hoofd van de jongleur zelf. Na deze doodslag wordt de bal rood, en overal waar die bal komt, komt langzaam kleur. Alle gedode mensen komen nu terug en vieren een groot feest. De leeuw van de leeuwentemmer wordt een discoleeuw en danst samen met de temmer die hij eerst had opgegeten. Heel veel dieren die je ooit hebt gezien vormen opeens een enorme toren. Zo komen heel veel personages en dieren terug waarvan je eigenlijk niet had gedacht dat ze terug zouden komen. Later kom je te weten dat deze feest veroorzakende, rode bal eigenlijk een clownsneus is.

Deze voorstelling zit goed in elkaar en is mooi gemaakt. Er zit veel humor in, duistere humor. In de tent hoorde je veel mensen lachen, juichen en zeker klappen. In deze voorstelling zat veel tijd, er moesten verschillende stop motion-filmpjes van tevoren gemaakt worden maar ook veel dingen live. Hiervoor hebben ze waarschijnlijk heel veel moeten oefenen, want je wilt het natuurlijk niet live verpesten voor zo’n groot publiek dat op die vreselijke bankjes in de Ophelia-tent zit.

In Dark Circus is alles live getimed en dat is zeker goed gelukt

Bij deze voorstelling is live muziek. Die is niet denderend goed, maar voegt wel spanning toe. Er wordt vooral gebruikt gemaakt van drums. Net als in een echt circus. Er wordt geen gebruik gemaakt van licht, maar dat is hier ook niet nodig, de projecties en alle technieken zorgen ervoor dat je vooral dáár op let en niet op licht of iets dergelijks.

De voorstelling gebruikt wel stemmen. De omroeper stelt elke artiest voor en als hij dat doet, beweegt zijn mond echt en dit zorgt voor een lelijke man en een lachende zaal. Ook komt er een gil in voor wanneer de trapezeartiest valt. Het gebruik van geluid in samenwerking met de projecties is goed. Alles is live getimed en dat is zeker goed gelukt!

Aan het eind krijg je te horen dat er eigenlijk een clownsneus in het spel is. Dit zette me aan het denken, want wat Stereoptik met die boodschap bereiken? Mijn eerste gedachte was dat de makers van de voorstelling clowns te minderwaardig vonden. Maar daarna dacht ik ook weer: waarom zouden ze een hele voorstelling maken voor alleen die ene boodschap? Later keek ik wat meer naar het geheel en niet alleen naar de neus.

Humor maakt zelfs de meest serieuze voorstelling eigenlijk altijd leuker. Luchtiger, ook

Clowns staan bekend om hun humor (meestal). Bij de meeste voorstellingen geldt: ook al zijn ze nog zo serieus, als er humor in zit, zijn ze eigenlijk al meteen leuker. Iets luchtiger ook. Maar de volgende dag schoot me opeens iets te binnen: wat nou als ze willen laten zien hoeveel de mens geniet van leedvermaak? De hele zaal begon te lachen of te juichen als er eindelijk weer iemand dood was!

En hoeveel tv-programma’s bestaan er wel niet waarin mensen zich pijn doen en de mensen voor de buis zich doodlachen. Toen ik deze theorie had bedacht was ik blij, blij dat ik er iets heb uitgehaald waar ik het eigenlijk best wel mee eens ben.

Bovendien: zelf ben ik zeker ook wel schuldig aan het genieten van leedvermaak.

Luc Bothof