Fascinerende lappendeken van dans en theater, aan elkaar genaaid door muziek

Door: Nicky Palmans

Soms heb je zo’n brainstormsessie. Je komt samen want je hebt een opdracht gekregen van iemand, of aan jezelf gegeven. Maar daar zit je dan en je kan de woorden niet vinden, er ontstaan geen ideeën, geen: ‘Ah! Wat dacht je van …?’ Je tikt enigszins geïrriteerd met je voet op de grond en kijkt een beetje rond. Haast automatisch beginnen je vingers mee te tikken en voor je het weet begint degene tegenover je een tegenritme te tikken op de tafel.

Zo stel ik me voor hoe de voorstelling Session is ontstaan toen Colin Dunne en Sidi Larbi Cherkaoui voor het eerst samenkwamen. Maar dan vergezeld door live muziek van de Michael Gallen en Soumik Datta. Een soort uit de hand gelopen experiment, in de meest positieve zin van het woord.

Beide choreografen hebben eerder op Noorderzon gestaan met zeer positief ontvangen voorstellingen. Dunne met Concert in 2018 en Cherkaoui meer dan 10 jaar geleden met Sutra. Wanneer de voorstelling begint weet ik dit nog niet. De vier staan links vooraan op het podium in alledaagse kleding om een microfoon heen en zingen vierstemmig een lied, dat me doet denken aan een slaapliedje. Vervolgens vertelt Colin over de bedoeling van deze avond. Zij dansen en maken de muziek, wij leunen achterover in onze rode Stadsschouwburg-stoelen. Ik vraag ik me af wat voor dans er gedanst gaat worden en kan me er nog weinig bij voorstellen.

Dat dit werk een samenkomst is van twee zeer originele choreografen wordt me echter al snel duidelijk. Er komt werkelijk van alles aan bod en niet alleen op dansgebied. Zo krijgen we naast moderne dans, Ierse folk dans en tapdans, ook sketches te zien gevolgd door het meest ingewikkelde handjeklap dat ik ooit heb meegemaakt. Het mooiste is nog wel dat op dit alles de muziek moeiteloos inhaakt, exact het ritme van de tappende voeten volgt, een prachtige achtergrond geeft voor de dansbewegingen of hier juist op verder bouwt en zo een compleet geheel vormt.

Door deze overvloed aan verschillende onderdelen wordt de voorstelling nooit saai. Wanneer Soumik op zijn sarod speelt of Michael zichzelf begeleidt in een Iers lied, droom ik weg totdat ineens mijn aandacht er weer stevig bij gepakt wordt door een tapdans van Colin op een kleine vierkante tafel. De vier zingen een lied op een grote rode bank met hun benen in elkaar gehaakt wat haast logischerwijs lijkt over te gaan in een therapiesessie tussen Colin en Sidi. Het valt me op dat de basis van de bewegingen vaak simpel is, haast lijkt op kinderspel en hierdoor heel herkenbaar. Deze simpele bewegingen worden vervolgens uitgewerkt tot iets ingewikkelds en verbazingwekkends wat me met een verbluft gevoel achterlaat. 

Session is als een grote lappendeken van losse stukken dans en theater, aan elkaar genaaid door muziek; aparte elementen die samen een fascinerend origineel geheel vormen. Hoe meer lapjes ik zie, hoe meer ik overtuigd raak van de kundigheid van deze artiesten en hoe meer ik me realiseer dat ik nog nooit eerder zoiets gezien heb.

Session. Colin Dunne & Sidi Larbi Cherkaoui. Stadsschouwburg.