Geke Hankel

Festivalgangers zoeken ’s avonds hun saté, falafel en schepijs op Noord en rond de vijver. Medewerkers en artiesten vinden hun eten op een andere plek. In een tent op Zuid worden voor hen meerdere maaltijden verzorgd. Geke Hankel, in het dagelijks leven een bekend schildersmodel, verzorgt daar de lunches.

Dat doet ze als sinds jaar en dag: over een paar jaar is het Geke die haar twintigste keer Noorderzon viert. Geke: ‘Ik ben hier zeventien jaar geleden terechtgekomen, via Monique. Die werkte toen al op Noorderzon, maar stond ook achter de bar bij mijn stamkroeg, De Souffleur. Omdat ze mensen nodig hadden bij Noorderzon, vroeg Monique eerste of ik vijf dagen barwerk wilde doen.’

Uiteindelijk is dat barwerk er nooit van gekomen. ‘In die tijd had ik als hobby om etentjes te geven voor gezelschappen. Ik zocht dan twaalf tot veertien mensen uit voor wie ik kookte en wie ik vermaakte. Na zo’n etentje riepen mensen tijdens een bezoek aan De Souffleur dan wel eens: 'Ik heb heerlijk gegeten, Geke!' Monique heeft me daarom uiteindelijk gevraagd of ik de catering wilde gaan doen. En die vijf dagen, dat werden er toen opeens zeventien. Monique is dus degene die ervoor gezorgd heeft dat ik hier al zoveel jaren sta. Ze heeft me erbij gelokt. Als ik haar tegenkom zeg ik daarom ook vaak voor de grap: 'Ik háát je!'

Hoewel nu alles goed geregeld is, was het in de begintijd nog wel eens afzien bij de catering. Geke vertelt daarover: ‘Ik stond mijn broodjes te smeren in een lekkende circustent. Ik ben nog naar Mamamini, de kringloopwinkel hier om de hoek, gegaan om een parasol te kopen. Om de broodjes droog te houden. Uit een container had ik een oude deur getrokken, die gebruikte ik als tafel. In die tijd kwamen er ook veel minder mensen eten dan nu. Als het een erg drukke dag was, zag ik misschien zo’n 100 mensen voorbij komen.’

Inmiddels bereidt ze dagelijks lunches voor 250 tot 300 mensen. Daarnaast doet ze ook de was voor de horecapunten en de inkoop voor haar lunches. Ze moet flink inkopen: op een dag gaan er zeker veertig broden en dertig liter koffie doorheen. Hoeveel broodjes ze in die zeventien jaar heeft gesmeerd weet ze niet. ‘Het zijn er zeker wel 100.000.’

Behalve broodjes bereidt Geke ook onder andere salades en fruit voor haar gasten. Ondanks dat het eten steeds gezonder is geworden door de jaren heen, zijn volgens Geke haar ‘klanten’ alleen maar lastiger geworden. ‘In het begin hoorde ik nooit iets. Terwijl het eten nu veel beter, verser en gezonder is dan in de beginjaren, zijn er steeds meer mensen die ergens problemen mee hebben. Een glutenintolerantie, dat begrijp ik nog. Daar kun je aardig ziek van worden. Maar het lijkt of mensen voor steeds meer dingen een allergie hebben. Ik heb al mensen gehad die een champignonallergie of een paprika-allergie hadden.’

Die lastige mensen hebben aan Geke een verkeerde. ‘Iedereen kan hier z’n buik vol eten met goede dingen. Er is voor iedereen wel iets. Er zijn salades en fruit, alles vers en door mij zelf gesneden. Er is goed brood van de bakker, niet van die slappe kadetjes. Er is zelfs biologisch-dynamisch eten. Als ze dan toch moeilijk gaan doen, dan hebben ze een verkeerde aan mij. Ze hoeven het niet te eten! Dan wijs ik naar een kant van het park en zeg ik: 'Daar is de beedee-winkel (biologisch-dynamische winkel, red.)!' Dit is een festival, en ik ben geen diëtiste. Ik wil ook dat ze het goed hebben, maar ze moeten niet over mijn strepen gaan.’

Wie wel over Geke’s strepen ging, was een Spaanse balletdanseres die jaren geleden optrad tijdens Noorderzon. ‘Ze kwam binnen en alles was direct al niet goed. Het strijkwerk was niet goed. Ze had het eten nog niet gezien, en dat was bij voorbaat al niet goed. Bleek dat ze zichzelf een diva vond. Ik zei tegen haar: 'Well, that takes two of us, darling, because I’m a diva too.’ Daarna heb ik nooit meer iets negatiefs van haar gehoord. De strijkmeisjes, die het strijkwerk doen, vroegen aan me: 'Wat heb je met haar gedaan? Ze is opeens poeslief.' 

Op dit moment werkt Geke jaarlijks 21 dagen achter elkaar op Noorderzon, tijdens de opbouw, het festival zelf en de afbouw. Dat gaat prima samen met haar carrière als schildersmodel. Geke: ‘In de zomer zijn alle schilders op vakantie en is Academie Minerva, de kunstacademie hier in Groningen, gesloten. Ik vind het ook wel prettig om, naast mijn modellenwerk, tijdens Noorderzon iets te doen wat de totale tegenpool is. Bij mijn modellenwerk moet ik een lange periode erg verstild  en in mezelf gekeerd zijn. En er is erg veel rust om me heen. Tijdens Noorderzon moet ik juist veel bewegen, praat ik veel, ben ik constant bezig en in beweging en is er veel lawaai om me heen.’

Ze neemt haar modellenwerk wel mee naar haar Noorderzonwerk. ‘Sinds ik een betere tent heb, neem ik elk jaar een werk waarvoor ik geposeerd heb mee naar het terrein. Ik heb natuurlijk goede connecties met de schilders. Ik hang het schilderij altijd op in de hoek waar de 'smeermeisjes' de broodjes smeren. Als ik het schilderij nog niet heb opgehangen, dan vragen ze hier al: 'Wanneer komt ‘ie?' Veel mensen die me van hier kennen, weten trouwens niet dat ik model ben.’

Geke wordt door haar vaste eetgasten liefkozend ‘Mama Noorderzon’ genoemd. Ze ziet Noorderzon als een grote familie. ‘Ik heb die jongens die hier werken zien binnenkomen toen ze een jaar of zestien waren. Van die scouts, bijvoorbeeld. Dan zijn hier tien jaar later van die mooie jongemannen die hier over het terrein rondlopen. We zijn hier één grote familie, die één keer per jaar hier samenkomt tijdens Noorderzon. Dat is het mooie van Noorderzon, en daar doe ik het ook allemaal voor.’

Door: Harma Zant

Geke Hankel

Stephan Keereweer

Geke Hankel