Hielke Wenselaar

Hielke Wenselaar: de sport om alles op tijd te laten starten – en stoppen

Hielke Wenselaar leidt het bezoek trots rond in de kleedkamer van Het Dok, het hoofdpodium voor de muziek. Het is een simpele container, maar met wat posters aan de muur en kleurrijke schalen op tafel ziet het er toch gezellig en gastvrij uit. 'Die schalen haal ik gewoon bij Mamamini, de tweedehandswinkel hier vlakbij. Het is toch leuk om een fruitmand neer te zetten ook al staat die niet op hun rider, en om dat fruit en de broodjes op die schalen neer te leggen.'

Even verderop staat zijn eigen ‘hok’: een geval dat heel in de verte wel iets van de woonwagen van Pipo de Clown wegheeft (voor wie dat nog iets zegt). Binnen hangen schema’s en lijsten met telefoonnummers. Trays met flesjes Killkenny, Guinness en andere soorten bier staan opgestapeld in een hoek. Het is nog niet eens zo heel veel, als je bedenkt dat het de voorraad is waar de bands nog elf avonden uit moeten putten.

'Meestal vallen de riders, de verlanglijstjes, van de bands heel erg mee', zegt Wenselaar. 'Wat drank, nou ja. Wat we hier niet hebben haal ik bij de Mitra op de Ebbingestraat, dan ben ik in tien minuten terug. De moeilijkste riders zijn die van Amerikaanse veganisten. Maar dat vind ik niet raar, dat vind ik terecht. Daar doen we gewoon moeite voor.'

Wenselaar’s taak hier op Het Dok (Dommelsch Muziekpodium, hoort daar eigenlijk achteraan) is die van gastheer, voor de bands, en spreekstalmeester. Daarmee houdt zijn bemoeienis met Noorderzon lang niet op. Hij programmeert ook enkele podia: de Werf, schuin tegenover het Dok boven de vijver, en Jazz Op Zuid. Beide podia vult hij vooral met lokaal talent. Al staat er, mee dankzij de bemoeienissen van Geert van der Velde (van de band The Black Atlantic en het platform Ham Radio Communications) ook het een en ander aan obscuur maar betaalbaar buitenlands.

Tot voor enkele jaren programmeerde hij ook de grotere bands op het Dok. Maar die taak is nu toebedeeld aan Peter Sikkema, ook boeker bij De Oosterpoort. 'Ik heb minder verstand van internationale bands, ik heb die contacten niet. Peter wel. Die haalt de grotere, alternatieve bands hier wel heen. Dat is niet mijn ding, ik ben een lokaal gericht man.'

Dat komt ook door zijn overige activiteiten. Hij kwam bij Noorderzon binnengerold via het Noorder Muziek Centrum, een instelling gelieerd aan het conservatorium alhier. En nu werkt hij bij de Hanzehogeschool, waar hij de Cast-activiteiten invult: Culturele Activiteiten voor Studenten. Daaronder vallen allerlei concerten, al of niet onder lunchtijd. Uit die bands put hij ook weer voor de programmering op de Werf. Daaronder de nodige bands, zoals Spotrockers en De Basis, die voortspruiten uit de vruchtbare bodem van de Academie voor Popcultuur: gevestigd in Leeuwarden, maar onderdeel van de Groninger Hanzehogeschool. 'Meer dan de helft van de studenten van die opleiding woont ook hier in Groningen. Ze komen allemaal op het fietsje naar hun optreden.'

De jazzscene van Groningen, nog altijd bloeiend, krijgt een platform op Jazz Op Zuid. Maar ook brassbands en harmonie-orkesten, symbolisch voor de amateur-muziekbeoefening zoals die in het noorden van het land sterk vertegenwoordigd is, krijgt een plek. 'Harmonie ’67 hoort er ook bij, tuurlijk. Het gaat niet alleen om conservatoriumstudenten en aankomende topmuzikanten. Noorderzon is voor mij toch ook een soort dorpsfeest. Ik woon hier vlakbij, het park is mijn achtertuin.'

Eigenlijk houdt Hielke Wenselaar meer van jazz, modern klassiek, kunstige geluiden en andere afwijkende muziek. 'Een krakende deur, dat kan ik heel mooi vinden. Soms vraag ik, vooral in oudere huizen die veel mooier kraken, of die deur nog eens open mag. Maar dan klinkt-ie net even anders. Daar moet je es op letten.' Maar in zijn programmering houdt hij het breed. 'Dat wordt ook wel op prijs gesteld, niet iedereen gaat voor die alternatieve klanken op het Dok.'

Wenselaar vertegenwoordigt een interessante link met de Groninger popgeschiedenis. Op zijn vijftiende, en dan zitten we al weer veertig jaar terug in de tijd, organiseerde hij al zijn eerste festival in Stadskanaal, onder de vleugels van het jongerencentrum met de uiterst tijdgebonden naam Rajakimoes. Eenmaal in Groningen aangeland vond hij aansluiting bij de scene rond het toen (begin jaren zeventig) net gekraakte Simplon – tot dan toe een regenjassenfabriek, nu een respectabel (en gesubsidieerd) poppodium. Vervolgens was hij betrokken bij Sterren In Het Bos, zoals elders op deze site uitgebreid te lezen valt een voorganger van Noorderzon.

Na allerlei ondersteunende en organiserende werkzaamheden in de jazzsector, en dat nuttige dienstverband bij het Noordelijk Muziek Centrum, raakte hij bij Noorderzon betrokken. Hij weet nog hoe een van de eerste bands die hij op Noorderzon programmeerde, op een inmiddels al niet meer bestaand podium boven de vijver, exact vier minuten te laat ophield: om vier over twaalf. 'De man van de milieudienst stond onder aan de trap. Ze hebben al gebeld, zei hij, doelend op klagende omwonenden.'

Sindsdien stelt hij er een eer in om alles zo precies mogelijk op tijd te laten beginnen en, nog belangijker, te laten eindigen. 'Ook wegens de theatervoorstellingen die dan vaak nog bezig zijn. Op de klok werken, dat is een sport geworden.' Intussen kletst hij tijdens zo’n Noorderzon-etmaal heel wat af. Als spreekstalmeester, waarbij hij niet alleen de bands aankondigt, maar ook verdwaalde honden en beschikbare entreekaartjes ter sprake brengt. 'En ik klets graag met die buitenlandse bands, terwijl we over de vijver staren. Weer eens wat anders dan al die lokale muzikanten. Ik vind het een eer dat ik hier, op dit dorpsfeest in mijn achtertuin, als spreekstalmeester en programmeur rond mag lopen. Als ik dit baantje niet had, zou ik vrijwilliger zijn.'

Door: Jacob Haagsma 

     Hielke Wenselaar
Hielke Wenselaar