ons publiek

De derde vrijdag was het raak

Het einde van de zomer, terrassen, bijpraten met vrienden en natuurlijk: de liefde. Ze zijn allemaal vervlochten met Noorderzon. De bomen bij de vijver, met lintverlichting en live muziek, vormen het ideale decor voor opbloeiende liefdes en oude vriendschappen. 

Maartje Veth (medewerker PR en communicatie, 29 jaar), krijgt een twinkeling in haar ogen als ze vertelt over de eerste vrijdagavond op Noorderzon, vier jaar geleden. 

'In 2006 zat ik tijdens Noorderzon ‘tussen twee banen in’. Gelukkig zat een vriendin van mij in hetzelfde schuitje, dus waren we elke avond te vinden op het festival. Ik geloof dat ik dat jaar maar één avond gemist heb. Gezellig biertjes drinken en mensen kijken. We stonden bij het Paviljoen en keken uit over de kraampjes met eten. De bar was net gesloten, dus we hoopten dat we nog wat bij de champagnebar konden bestellen. Plotseling zag mijn vriendin een bekende. Een jongen waar ze me een jaar daarvoor al aan wilde koppelen. Eerst wilde ik er niet naartoe, maar zij was niet te houden. Ik weet nog dat ik dacht: 'Hmmm, hij is eigenlijk best knap...' Guido bleek ook nog erg grappig te zijn en we hebben de hele avond gekletst. Een week later, weer op vrijdag, kwamen we elkaar weer tegen. Zelfde tijd, zelfde plaats. Toen zijn we zo lang blijven hangen tot we met z’n tweeën over waren. Heel klassiek dus. Aan het einde van de avond vroeg hij mijn telefoonnummer, ook heel klassiek. Weer een week later, de vrijdag na Noorderzon, hadden we onze eerste date. Vanaf toen was het aan, al verschillen de meningen daar nog wat over,' grinnikt Maartje. 

Sindsdien gaan ze elk festival minstens één keer met z’n tweeën naar Noorderzon, vooral om lekker te eten en een beetje te slenteren. Dit jaar werkt Maartje voor het eerst op het festival, bij cateraar Kleine Kasteleine en Tebrugge, die maaltijdsalades serveert op de Speelweide. 'Voor mij betekent Noorderzon vooral gezelligheid en spontaan mensen tegen komen. En altijd veel te laat naar bed terwijl je de volgende dag weer moet werken...' En voorstellingen? 'Tja, ik moet toegeven dat ik dat eigenlijk niet zoveel doe... misschien zou dat ook eens moeten.'

Een lang gekoesterde wens

Tien jaar geleden kenden Evelien en Niklas Noorderzon niet. Ze hadden er nog nooit van gehoord, hoewel ze toch al een aantal jaren als student in Groningen woonden. Dat veranderde toen ze in 2001 naar de plantsoenbuurt verhuisden en Noorderzon hun achtertuin werd. En sinds dat jaar zijn ze verkocht. Verkocht. Eigenlijk is dat nog te zwak uitgedrukt. Ze zijn er simpelweg niet meer weg te slaan. Tegenwoordig nemen ze de laatste week van augustus vrij van hun werk. 'Je wilt niet rondlopen op Noorderzon met het gevoel dat je eigenlijk naar huis moet omdat je morgen weer moet werken,' zegt Evelien. We maken een Excel-sheet met welke vrienden wanneer mee gaan naar welke voorstelling,' biecht Niklas lachend op. 'Je kan wel zeggen dat we echte fans zijn. We eten die week ook nooit thuis,' vult Evelien aan. 'We zijn lekker in het plantsoen. Gigi’s is vaak al een act op zich. Noorderzon is echt Groningen op zijn best. Vrienden uit Amsterdam geloven hun ogen niet als we ze meenemen, die openheid in het park, ‘Waarom hebben wij dit niet?’ zeggen ze dan,' vertelt Niklas. 'Daar zijn we wel trots op.'

Noorderzon is verweven met hun leven, vertellen ze. 'Daarom zijn we ook zo blij dat Noorderzon, bij hoge uitzondering, ons een deel van onze bruiloft laat vieren in de Spiegeltent,' zegt Evelien. 'Het is echt een wens die uitkomt. Het lijkt me fantastisch om daar met al onze vrienden en familie straks taart te eten. Daar kijk ik zo naar uit!'

Terwijl we zo zitten te praten aan de keukentafel, buitelen de herinneringen van bijzondere Noorderzon-avonden over elkaar heen. 'Evelien is jarig tijdens Noorderzon,' zegt Niklas. 'Dan proberen we wel altijd naar de Spiegeltent te gaan, omdat dat mijn favoriete tent is,' zegt Evelien. 'Weet je nog, vorig jaar, dat je zo boos was?' zegt Niklas. 'Ja, die voorstelling van het NNT vond ik toen niks, het was echt een soort stomp-in-je-maag gevoel, en daar zat ik met familie en vrienden mijn verjaardag te vieren. Dat was niet leuk. Terwijl ook één van de mooiste voorstellingen die ik heb gezien van het NNT was hoor, de Vrouw met de baard,' haast ze zich er achter aan te zeggen. 'Het eenmanscircus van een paar jaren terug vond ik ook fantastisch,' zegt Niklas. 'We gaan eigenlijk elk jaar naar circus, en de rest kiezen we op gevoel. Al met al bestellen we soms tot wel 50 kaarten, ook voor vrienden.' 'Ik vind het fijn om me te laten inspireren door de voorstellingen, ook als je niet alles even goed vindt, blijf je er soms over nadenken en haal je er wel iets uit,' zegt Evelien.

Na vele omzwervingen is het aanstaande bruidspaar weer teruggekeerd in Groningen. Evelien heeft voor de ambassade gewerkt in Addis Abeba en Niklas werkte ook veel internationaal. Geen gemakkelijke tijd voor hun beide. 'Ik wilde altijd graag naar Afrika, al van kinds af aan,' vertelt Evelien. 'Ik vond ook dat ze dat moest doen,' zegt Niklas, 'en het was leuk om samen door Afrika te reizen.' 'Het was een bijzondere ervaring. Nu is het goed om hier bij het Noorderplantsoen te wonen,' zegt Evelien. 'Ik heb zo’n zin in mijn leven hier met jou!' Niklas knijpt zijn ogen samen en kijkt lachend naar zijn aanstaande. Volgens mij is het wederzijds. Afgelopen Valentijnsdag heeft hij haar ten huwelijk gevraagd. 'Niks voor jou eigenlijk, om dat juist die dag te doen,' zegt Evelien. 'Maar zo wist ik zeker dat je het niet aan zag komen,' grapt Niklas. Ze kijken er naar uit om vrienden en familie die van ver komen, kennis te laten maken met Noorderzon. Daarna zal het gezelschap verder trekken naar de boerderij van Niklas’ ouders in Garrelsweer. 'Zo hebben we het beste van twee werelden,' zegt Evelien. 'Het is echt een droom die uitkomt.'

Door: Nynke Oele