Interview met Abigail Browde & Michael Silverstone (600 HIGHWAYMEN)

600 HIGHWAYMEN i.s.m. Noorderzon | The Record

Voor de Amerikaanse theatermakers Abigail Browde en Michael Silverstone kan theater een unieke ervaring bieden die verder gaat dan het tonen van een fictief verhaaltje. Daarom werken ze zo graag met echte mensen op het toneel. “Theater is belangrijk in een tijd vol techniek.”

Eigenlijk willen Abigail Browde en Michael Silverstone nog niet teveel vertellen over hun voorstelling The Record. Voor hen is het bezoeken van een theatervoorstelling een actieve bezigheid. Ze zijn bang dat als het publiek al teveel weet, het misschien onderuit gaat zakken, in plaats van dat het nieuwsgierig is en open.

Voor het kunstenaarsechtpaar gaat theater namelijk over alles behalve het passief consumeren van een fictief verhaal. Het theater is nog een van de weinige plekken waarin mensen een echte ontmoeting met elkaar kunnen aangaan, zegt Browde: “Op het gevaar af als een hippie te klinken: het theater is belangrijk in een tijd vol techniek. Je hoeft je huis niet meer uit om met mensen in contact te komen of iets te kopen. We ontmoeten elkaar daardoor nauwelijks meer. Het idee dat je kunt nadenken over jezelf en over de ander door elkaar live te ontmoeten, is een vaardigheid die we moeten onderhouden. Daar moeten we dus nieuwe manieren voor vinden. Het theater is daar een goede plek voor. Daarom wil ik in het theater niet doen alsof we op een fictieve plek zijn. Dat kan de televisie veel beter.”

Het doorbreken van het ‘doen alsof’

Daarom ontkennen de voorstellingen van 600 HIGHWAYMEN ook nooit dat ze een artificiële constructie zijn. Michael Silverstone: “Onze voorstellingen gaan altijd over het doorbreken van het ‘doen alsof’. Daarom hebben onze voorstellingen ook nooit een decor of kostuums. Dat is niet, omdat we een hekel hebben aan kostuumontwerpers, maar omdat theater voor ons niet gaat over het naspelen van een andere plek.” Browde: “Door te doen alsof, vergeten we te makkelijk dat theater gaat over het samen zijn van spelers en publiek. Als we met zijn allen afspreken dat we onszelf kunnen zijn, dan hebben we de ruimte om in het theater echt iets nieuws te beleven.”


Zelfs als de twee een bestaande toneeltekst regisseren, zoals onlangs Dood van een handelsreiziger van Arthur Miller, zoeken ze naar momenten om uit de theatrale constructie te breken. Silverstone: “Tussen de gespeelde scènes zaten momenten waarin de acteurs even zichzelf konden zijn. We lieten alles even vallen, als het ware: het verhaal en de personages. De fictie en het theater viel op die momenten even weg en we waren als acteurs en publiek samen in een ruimte. Ik vond dat heel verfrissend.” Na Dood van een handelsreiziger vroegen de twee theatermakers zich af of je die open momenten van echtheid uit zou kunnen breiden naar een volledige voorstelling. Extra inspiratie deden ze op door de portretten van de Nederlandse fotografe Rineke Dijkstra. Zij toont mensen schaamteloos zoals ze zijn, zonder ze mooier te maken of flatteus neer te zetten. 

Mensenlandschap

Zo ontstond The Record, een theatrale ontmoeting tussen het publiek en een grote groep gewone mensen die zich op het toneel hebben verzameld. De voorstelling neemt de tijd om eens langer te kijken naar een landschap van mensen die je op straat misschien gedachteloos voorbij zou lopen. Browde: “In The Record maken we ruimte om eens goed naar een ander te kijken. Normaal is het onbeleefd om te staren. Wij maken dat een acceptabele ervaring. Bovendien vertragen we de ontmoeting. Het dagelijks leven gaat zo snel. Dat proberen we te resetten.”

Om die ervaring zo eerlijk mogelijk te laten zijn, proberen de twee hun spelers te leren zo echt mogelijk te zijn op het toneel. Browde: “We vragen ze de traditionele onechtheid van het spelen los te laten.“ Silverstone: “We leren ze om gewoon te zijn en gezien te worden.” Browde: “En om kwetsbaar te durven zijn. Er is moed voor nodig om als jezelf voor een groep mensen te gaan staan.”

De voorstelling in New York met 45 levensechte stadsbewoners was een groot succes en ontving lovende recensies. Voor Noorderzon moeten Browde en Silverstone de voorstelling echter opnieuw maken met een groep Groningers. Browde: “Wij zullen zelf de voorstelling ook moeten herontdekken. Daarmee worden we in dezelfde positie geplaatst als onze performers en ons publiek. Voor ons is het ook nieuw. We kunnen niet slapend gaan reproduceren wat we in New York hebben gedaan.” Silverstone: “Het is net als met koken. Het recept kan wel hetzelfde zijn, de keuken en de ingrediënten zijn helemaal anders. Dat proef je terug in het eindresultaat.”

Interview | Robbert van Heuven (www.robbertvanheuven.nl)