Interview met Davis Freeman

Davis Freeman / Random | Scream Karaoke (ART)

Kun je de wereld van de karaokebar en die van de beeldende kunst bij elkaar brengen? Kunstenaar David Freeman dacht van wel en nodigde een aantal beeldend kunstenaars uit om nieuwe filmpjes bij klassieke karaokekrakers te maken. “Kunst zou elitair zijn, maar karaoke heb je overal.”

Bij een ballad zie je een stelletje hand in hand over het strand slenteren. Bij een rocknummer wordt onvermijdelijk een man op een motorfiets getoond. Karaoke is best een leuk tijdverdrijf, maar waarom zijn die filmpjes altijd zo lelijk? Davis Freeman, acteur en beeldend kunstenaar, vroeg zich dat al tijden af. Hij besloot er een project van te maken en vroeg dertien kunstenaars om een nieuw filmpje te maken bij een bekend karaokeliedje.

Het concept past in Freemans eclectische lijn. Hij is acteur, hij danste in een voorstelling van Meg Stuart, hij fotografeert, hij maakt performances en hij werpt zich op als curator voor projecten als Karaoke(Art). “Ik wil alles uitproberen. Ik kom oorspronkelijk uit het theater, maar nadat ik in België terecht kwam, ben ik me meer gaan richten op dans en performance en op beeldende kunst. Ik hou van al die kunstvormen en zoek per project een vorm die daar het beste bij past.”

In 2001 bedacht Freeman bijvoorbeeld het project Universal Minutes. Hij nodigde twaalf fotografen uit om in Salzburg op vier dagen allemaal op precies dezelfde tijd (21.34) een foto te maken in hun eigen stijl. Dat leverde een gelaagd portret op van de stad op een specifieke moment, en tegelijkertijd gaf het ook een beeld van de fotografen zelf. Juist als kunstenaars beperkingen krijgen opgelegd, komt hun stijl het best tot zijn recht, denkt Freeman.

Het idee van karaoke

Karaoke(Art) heeft daarom een beetje dezelfde insteek. Freeman: “Ook hier daag ik kunstenaars uit zich op een bepaalde manier te laten zien. Ze mochten kiezen uit een aantal standaard karaokenummers. Ik vroeg ze om bij het nummer een filmpje te maken in hun eigen stijl. Voorwaarde was dat het filmpje nog wel bruikbaar moest zijn als karaokefilmpje. Ze waren vrij hun eigen wereld creëren, maar met het liedje als ingang.”

De kunstenaars die Freeman vroeg zijn hoofdzakelijk videokunstenaars, zoals Sarah Vanagt en Gary Hill, maar hij benaderde ook een aantal theatermakers, onder wie Tim Etchells van de Britse groep Forced Entertainment. “Ik had een lijstje van mensen die ik bewonder en die heb ik benaderd. Een aantal wilden niet, omdat ze het te druk hebben. Maar ik kan me ook voorstellen dat het idee van karaoke ze toch niet helemaal trok.” Over de filmpjes zelf kan Freeman nog niet te veel zeggen, omdat de meeste kunstenaars nog aan het werk zijn. Maar dat het een uiteenlopende verzameling zal worden staat wel vast. “Sommigen gebruiken found footage, anderen gaan de straat op om nieuw materiaal te schieten. De Zuid Afrikaanse performer Steven Cohen maakt I Will Always Love You met een oude mevrouw die hij al heel lang kent. Dat wordt dus heel persoonlijk. En er zijn kunstenaars die hun oude werk slim een tweede leven geven.”

Het wordt een event

Om die veelheid tot zijn recht te komen, geeft Karaoke(Art) de filmpjes iets meer ruimte dan een normale karaokebar zal doen door meer schermen te plaatsen en de zangers iets meer op de achtergrond te plaatsen. Freeman zelf zal optreden als VJ.

Toch moet het geen museuminstallatie worden, maar een event, benadrukt Freeman. “Het kunstwerk bestaat nog maar voor tweederde. De zangers maken het uiteindelijk af.”

Op die manier hoopt hij dat twee werelden met elkaar in contact komen. “Het is een andere manier van ontmoeten tussen publiek en beeldende kunst. Normaal is het zo dat mensen speciaal naar kunst toe komen in het museum of in het theater. Maar iemand die aan de karaoke meedoet, wist misschien nog helemaal niet dat Tim Etchells bestond. Kunst zou elitair zijn, maar karaoke heb je overal. Door daar gebruik van te maken, kun je videokunst makkelijker delen. Wie weet raken de zangers wel geïnteresseerd in kunst.


Je kan Karaoke(Art) dus op twee manieren in de markt zetten: als leuk karaokeavondje of als een mogelijkheid om nieuwe werken van deze videokunstenaars te zien. Zijn grote hoop is dat die twee wereld elkaar dan al zingende ontmoeten. “Uiteindelijk vind ik elke ontmoeting die de grenzen van de esthetiek of van het kunstbegrip oprekt een stap vooruit.”

Interview | Robbert van Heuven (www.robbertvanheuven.nl)