Interview met Eric San (Kid Koala)

Kid Koala - Nufonia Must Fall (live)

Kid Koala (Eric San) speelde als DJ menig grote zaal plat en stond in het voorprogramma van bands als Radiohead en Arcade Fire. Bovendien is hij striptekenaar. Van zijn boek Nufonia Must Fall maakte hij een theatervoorstelling met live animatie en muziek die hij live speelt. “Het is saai om altijd maar alleen met je draaitafels op een podium te staan.”

“Toen ik jong was wilde ik bij de Muppetshow werken”, vertelt Eric San (Kid Koala). “Het leek mij een creatief universum waar je altijd iets anders zou kunnen doen: liedjes componeren, een decor bouwen, een scène schrijven. De show en zijn muziek hebben me zeker beïnvloed.”

San is die creatieve veelzijdigheid als kunstenaar altijd blijven koesteren. Hij draait zijn muziek niet alleen op grote feesten, maar organiseert ook kleinere muzikale theatershows. Hij schreef muziek voor zijn idolen bij Sesamstraat en tekent stripboeken. “Ik vind het leuk om al die verschillende dingen te doen. Ik zou het saai vinden om altijd alleen maar met mijn draaitafels op een podium te staan. Daarom zoek ik afwisseling, zowel muzikaal als theatraal en hop ik van een enorme groep dansende dronken mensen naar een meer aandachtig theaterpubliek.”

Stomme zwart-wit film

Als striptekenaar tekende San in 2003 het boek Nufonia Must Fall. Het was een liefdesverhaal in zwart-wit tussen een romantische robot en een gewone kantoormedewerkster, Malory. De robot zou graag een liefdeslied schrijven, maar hij kan niet zingen. San: “Toen ik het manuscript naar de uitgever bracht, zeiden ze daar: ‘Het lijkt wel een screenplay voor een stomme zwart-wit film. Zou je daar geen muziek voor willen schrijven?’ Ik nam scènes uit het boek en componeerde daar muziek bij die op cd bij het boek geleverd werd.”

Tien jaar later werkte San aan een feestelijk theatrale muziekshow, Vinyl Vaudeville, waarin zijn werk op de draaitafels werd gecombineerd met poppen en danseressen. Een van de bezoekers was K.K. Barrett, die als production designer had gewerkt met regisseurs als Sofia Coppola (Lost in translation) en Spike Jonze (Being John Malkovitch, Her). Het klikte tussen de twee en het idee ontstond om samen een project te doen.

San: “Ik stuurde hem een exemplaar van Nufonia Must Fall met de vraag of hij daar misschien iets mee kon. Zo kwamen we op het idee om een live versie van het boek te maken met muziek, film en live animatie. Barrett regisseert de voorstelling.” In een aantal maquettes speelt een groep poppenspelers het verhaal van Malory en haar robot. Het resultaat wordt gefilmd en groot geprojecteerd. San verzorgt live de muziek samen met een strijkkwartet, The Afiara Quartett.

Veel werk ging zitten in het bewerken van het verhaal van boek naar theater, vertelt San. “In een stripboek kun je van het ene plaatje naar het andere dertig jaar overslaan. Of je kunt de zwaartekracht uitschakelen. Dat werkt in het theater toch net iets anders. Samen met de poppenspelers zochten we uit wat werkte en wat niet. Zulke uitdagingen maken dit project erg leuk. Want als het werkt, dan komt Nufonia in je verbeelding tot leven. Het stripboek komt van het papier af door het licht, het poppenspel, door hoe de scènes in elkaar overlopen en door de muziek.”

Een goed ingespeelde veertienkoppige band

Voor de voorstelling maakte San nieuwe muziek, omdat de cd bij het boek slechts een aantal scènes begeleidde. Daarbij merkte hij dat er voor het componeren voor muziek in het theater andere regels gelden dan voor muziek voor de dansclubs. “Nufonia is geen videoclip die de muziek illustreert, het is precies andersom. Het verhaal en de emotie van de scène staan voorop. Ik moet dus uitzoeken wat de scène muzikaal nodig heeft. Ik vind het heel gaaf dat er ook strijkkwartet bij is, omdat ik daardoor de dynamiek van al die verschillende instrumenten kan inzetten. Zo kan ik de strijkers goed gebruiken bij spannende of melancholische scènes.”

Hij geniet ervan om in het theater nieuwe dingen uit te zoeken met de muzikanten en met de poppenspelers. “We moeten met zijn veertienen een goed ingespeelde band vormen, maar we gaan vooral veel lol hebben. Je kunt in het theater zo goed spelen met de verwachtingen van het publiek. Het theaterpubliek is meer verbonden met wat er op het podium gebeurt dan bij een dansfeest. Ik vind het te gek om die duizenden shows voor dansende twintigers te mogen spelen. Maar er zijn ook veel andere vormen van entertainment die me aanspreken. Ik wil het allemaal: het grote en het kleine, het lieve en het spectaculaire. Net als vroeger in de Muppetshow.”

Interview | Robbert van Heuven (www.robbertvanheuven.nl)