Interview met Abigail Browde en Michael Silverstone

600 HIGHWAYMEN | Employee of the Year

Tijdens de vorige Noorderzoneditie speelden 50 gewone Groningers de Stadsschouwburg plat. Dat deden zij onder bezielende leiding van Abigail Browde en Michael Silverstone van de New Yorkse groep 600 HIGHWAYMEN. Dit jaar is het duo terug. “The Record broeide door de hele stad.”

Ze raken nog steeds niet uitgepraat over hun belevenissen in Groningen tijdens Noorderzon 2014. Abigail Browde en Michael Silverstone werkten toen met 50 gewone Groningers aan hun voorstelling The Record en dat bleek een onvergetelijke ervaring. Silverstone: “Het was heel bijzonder. We hebben zoveel nieuwe vrienden gemaakt.” Browde: “In New York deden we hetzelfde project, maar die deelnemers hadden meer theaterervaring. Dat maakte de voorstelling in Groningen veel spannender. Dat hij in de Stadsschouwburg speelde, maakte het ook heel bijzonder. Doordat dat echt hét theater van de stad Groningen is, werd het project ook echt een Gronings project. Bovendien is Groningen een kleine stad, waardoor de voorstelling echt in de stad ging leven.” De twee hoefden maar over het festivalterrein te lopen om hun deelnemers achter een kassa of achter een bar tegen te komen. Browde: “The Record broeide door de hele stad.” Silverstone: “Ik reserveerde bij een restaurant. Toen vroeg die eigenaar: ‘Zijn jullie niet van dat theatergezelschap.’ Bleek zijn kleindochter aan The Record mee te doen.”

Het script kon allen maar door meisjes worden gespeeld

Dit jaar zijn de twee theatermakers terug met de voorstelling Employee of the Year. Zonder Groningers ditmaal, maar wel weer met amateurspelers. De voorstelling wordt gespeeld door vijf meiden van 11 en 12 jaar. Samen vertellen zij het levensverhaal van J, een vrouw met een bewogen levensloop. Silverstone: “We wilden een levensverhaal vertellen dat begint met een crisis, maar dat daarna steeds gewoner en alledaagser wordt. Hoofdpersoon J verliest haar moeder bij een brand, maar vervolgens verloopt haar leven heel gewoon: ze krijgt een vriend, een baan, een kind…” Browde: “We zijn altijd geïnteresseerd in het onderzoeken van nieuwe dingen. We hebben nooit eerder gewerkt op basis van een verhaal, dus alleen al het maken van een goed scenario was een hele uitdaging.” Het duo kreeg daarbij hulp van een bevriende scenarioschrijver.

Nu hadden ze de resulterende tekst kunnen laten spelen door een volwassen actrice, maar Browde en Silverstone kozen voor een cast van jonge meiden. Silverstone: “Eigenlijk kwamen we pas heel laat in het maakproces op de meisjes. Toen het script bijna klaar was beseften we ons dat het eigenlijk alleen maar door meisjes kon worden gespeeld.”

De meiden, vertellen de makers, beginnen immers nog maar net met hun leven. Een tijdje klopt het levensverhaal van J met hun leeftijd, maar uiteindelijk ontstaat er een leeftijdskloof tussen de ouder wordende J en degenen die haar moeten spelen. Browde: “Als we J’s alledaagse leven met zijn relaties en zijn saaie baantjes zouden laten spelen door een volwassen actrice, wordt het saai. Als kinderen dat vertellen, luister je daar toch op een andere manier naar. Voor ons volwassenen is anderhalf jaar bijvoorbeeld niets, voor hen is dat nog een eeuwigheid. En dan gaat de voorstelling over een heel leven… Ook hun leven zal zich op den duur, net als dan van J, gaan vullen met hele bijzondere en hele gewone dingen.”

Nieuwe kostuums

Bovendien vertelt het spel van de jonge actrices ook iets over het fenomeen theater, denkt Browde: “Je gelooft het als ze vertellen dat ze veertig zijn. Je ziet hen ouder worden, ook al spelen ze dat niet met een stok en een bibberig loopje. Je volgt dat proces via hun woorden. Je vergeet daardoor dat het kinderen zijn, totdat ze ineens weer wat kinderlijks doen dat wel bij hun leeftijd past.”

En waarom zijn het dan vijf meiden, in plaats van een? Silverstone: “Het moest geen solo worden. We vonden dat het publiek het personages eigenlijk steeds opnieuw zou moeten ontmoeten. De rol moet steeds opnieuw ‘gereset’ worden, een nieuw kader krijgen omdat de rol door een ander meisje wordt overgenomen.” Browde: “Doordat de stem van het personage steeds de stem van een ander meisje is, wordt het personage universeler. Door die vijf meiden op de rand van de volwassenheid gaat de voorstelling ook over de kindertijd in bredere zin. ”

Hoewel Browde en Silverstone ervaring hebben in het werken met amateurs, was het werken met jonge meiden weer een totaal nieuwe ervaring. Silverstone: “Het duurde even voor we doorhadden hoe we precies met ze moesten werken. Ze hebben veel pauze en heel veel snacks nodig. En ze zijn makkelijk afgeleid. Als een van hen aan haar enkel krabt, is de rest ook uit hun concentratie, totdat de jeuk over is. Dat ze uit een personage kunnen stappen, omdat iets in het hier en nu belangrijker is, is uiteindelijk wel een belangrijk idee in de voorstelling geworden.” Browde: “Ze zijn door het proces heen heel erg veranderd. Ook omdat ze in een jaar zo snel volwassener worden. We moeten constant nieuwe kostuums kopen…”

 

Interview | Robbert van Heuven (www.robbertvanheuven.nl)