Interview met Daniel Koren

Daniel Koren | The Most Important Thing

Grappig zijn is mooi meegenomen, maar Daniel Koren wil vooral een inspirerend verhalenverteller zijn. Muziek, theater en video zijn voor hem daarvoor de beste instrumenten. “De energie van een publiek, de relatie die je in het theater met de toeschouwer kan opbouwen, zijn onvervangbaar.”

Op het conservatorium wist Daniel Koren het eigenlijk al. Klassiek musicus wilde hij niet worden. Desondanks had zijn hele leven tot dan toe in het teken gestaan van de muziek. Al was dat in eerste instantie niet helemaal vrijwillig. Koren: “Mijn ouders waren ook musici. Ze dwongen me al vroeg om muziek te maken. Dan sloten ze met op met een piano, dus ik had weinig keus. Ik maakte vooral muziek, omdat mijn ouders dat graag wilden. Pas na verloop van tijd ging ik het leuk vinden en muziek serieus nemen.” Hij bleek een goede musicus, won prijzen en ging naar het conservatorium. Waar hij dus ontdekte dat hij een andere carrière voor zich zag dan die van concertpianist. “Op het conservatorium moet je echt de bewuste beslissing maken: is dit echt wat ik wil? Elke dag oefenen, elke dag spelen? Ik wilde liever mijn eigen muziek maken en mijn eigen stijl ontwikkelen, in plaats van de muziek van anderen te spelen.”

Alterego

Hij begeleidde een dansgezelschap, schreef arrangementen en speelde in een band. Ondertussen verdiepte hij zich in het maken van film. Zo nam hij filmpjes op waarin hij in zijn eentje met zichzelf zijn eigen a capella-arrangementen zong, om zo zijn capaciteiten als muzikant en arrangeur aan de buitenwereld te tonen. Op een gegeven moment ontstond tijdens het monteren het beeld van een aantal zwevende hoofdjes van Koren die samen een liedje zongen. “Dat was helemaal niet zo bedoeld, maar het was wel leuk. Het filmpje bleek enorm aan te slaan en die alterego’s werden een soort beeldmerk. Die filmpjes wilde ik gebruiken in de show met mijn band. Maar dan stonden er ineens wel heel veel muzikanten op het toneel. Dus heb ik de rest van de band ontslagen en ben ik met mijn alterego’s verder gegaan.”, grapt hij.

De muzikale show die hij maakte, heet The Most Important Thing en hij speelt de show inderdaad met zijn alterego’s op video. Dat levert heel veel grappige situaties op, maar grappig zijn is niet alleen wat hij met zijn voorstelling voor ogen heeft, vertelt Koren. Sterker nog: hij vraagt zich af of humor en muziek zich wel goed tot elkaar verhouden. “Mensen willen toch vooral dat muziek sexy is. Als iets grappig is, nemen ze de muziek niet meer serieus. Maar ik beschouw mezelf wel als een serieuze muzikant. Of ze zeggen: het liedje raakt me niet. En andersom: als je een serieus liedje speelt, terwijl mensen willen lachen, zeggen ze: je bent niet grappig.” Daar komt bij dat een reeks grappen alleen wel heel snel vervliegt. “Van een show van een comedian die alleen maar grappig is, blijft niets hangen. Ik wil mensen graag inspireren met wat ik goed kan. En ik wil dat mensen me zo aardig vinden dat ze balen dat ik getrouwd ben en dat ze me meer geld geven.”

Dekentje

Waar gaat The Most Important Thing dan nog meer over? “De show gaat over een fictionele versie van mij. Ik woon wel in New York, maar ik kom er niet vandaan, ik kom uit Israël. Mensen kunnen mijn accent niet echt plaatsen. Ik ben een relatieve buitenstaander in deze stad en ik gebruik die positie om dingen net iets anders te observeren. Doordat ik een beetje raar klink, klinken die observaties niet zo neerbuigend en stellen mensen hun hart sneller open voor wat ik te vertellen heb.”

Door muziek en video met elkaar te combineren, kan Koren met zijn voorstelling de twee dingen bij elkaar brengen die hij het allerleukst vindt. Maar waarom dan in het theater? Hij had toch ook de hele dag muziekvideo’s kunnen maken? “Video’s kun je in je eentje onder een dekentje op de bank kijken. Maar publiek dat samen kijkt naar een eenmalig moment dat nooit meer terug komt, dat is iets heel anders. De energie van het publiek, de relatie die je met de toeschouwer kunt opbouwen, zijn onvervangbaar. Ik hou daar van, het voedt me. Ik kan in het dagelijks leven heel stil en somber zijn, maar op het toneel kan ik een heel andere kant van mezelf laten zien. Alsof er dan ineens een ander deel van mezelf tot leven komt.”

 

Interview | Robbert van Heuven