Interview met Inne Goris

LOD muziektheater/Silbersee | Sneeuw

Met Sneeuw maakte Inne Goris een associatieve theatervoorstelling voor 4+. Kinderen kunnen veel meer aan dan volwassenen denken, gelooft ze. “Je moet de verbeelding zo lang mogelijk open houden.”

De voorstelling Sneeuw begon met een jeugdherinnering. Inne Goris is een jaar of acht en wordt op een ochtend wakker. Er is iets met het geluid. De wereld klinkt op de een of andere manier anders. Als ze de gordijnen open doet, ziet ze dat de wereld wit geworden is. Het heeft gesneeuwd. “Dat was het vertrekpunt”, vertelt Goris, “Het idee van verandering. Hoe geluid kan veranderen. Hoe de wereld wit kan worden door sneeuw. Hoe je dat wit kan veranderen door er een voetstap in te zetten. En hoe de wereld weer verandert als de sneeuw smelt.”

Sprookje van het Sneeuwmeisje

Tijdens haar research ter voorbereiding op de voorstelling stuitte de regisseur op het Russische sprookje van het Sneeuwmeisje. Het meisje ontstaat tijdens de eerste sneeuw en verdwijnt weer in de lente. Ze is eenzaam, want ze kan niet bij de mensen naar binnen. Dan smelt ze immers. Daarom sluit ze vriendschap met een vos.

“We vertellen niet letterlijk het sprookje van het sneeuwmeisje.”, zegt Goris, “Ik wilde graag werken met een zangeres en een muzikant. En ik wilde niet dat de muzikant de hele voorstelling stil op een stoeltje zou zitten met zijn gitaar. Hij en de zangeres moesten een relatie met elkaar kunnen aangaan. Toen vond ik dat sprookje.”

In Goris’ voorstellingen worden vaker disciplines – dans, muziek en theater - met elkaar gemengd. Wat spreekt haar daar zo in aan? “Elke discipline is een andere taal. Als je iets zingt, dan vertelt dat wat anders dan als je iets zegt. Het licht voegt weer een andere laag toe. Door al die verschillende laagjes een eigen verhaal te laten vertellen, kan de toeschouwer er zijn eigen fantasie op loslaten.”

In Sneeuw speelt naast muziek beweging een belangrijke rol. Zangeres Natasha Young had ook een achtergrond als kunstschaatsster, maar bewegen en zingen tegelijk was nieuw voor haar. Samen met Goris ging ze op zoek naar hoe een sneeuwmeisje beweegt. “Ik werk graag aan hoe je fysiek aanwezig kunt zijn op een toneel. Ik zoek eerst uit hoe een sneeuwmeisje beweegt en dan pas naar wat ze precies vertelt. Zo zit er een scène in de voorstelling waarin het meisje de eerste stap zet in de sneeuw. Hoe zet je die eerste stap? Je hebt al heel lang geen sneeuw meer gevoeld, hoe voelt dat dan?”

Goris associatieve theatertaal en de moderne muziek maakt Sneeuw wellicht een meer uitdagende jeugdvoorstelling dan kinderen en hun ouders soms gewend zijn, in tijden waarin Studio 100-voorstellingen voor een groot deel het jeugdtheateraanbod bepalen. Goris: “Daarin is altijd alles overduidelijk: wie de goede is en wie de slechte enzovoort.”

Kinderen snappen veel meer dan volwassenen denken

Volwassenen kiezen natuurlijk vaak de voorstellingen voor hun kinderen uit en ze willen daarbij de kinderen nog wel eens onderschatten. “Wij vinden dat de lat ook voor kinderen best hoog mag liggen. Ze snappen veel meer dan volwassenen denken. Ik heb meegemaakt dat de kinderen aan hun ouders gingen uitleggen waar de voorstelling over ging.” Zo hing er in een eerdere voorstelling, Droesem, een grote witte doos boven het toneel. Dat zei de ouders vaak niets, maar voor de kinderen kon het even gemakkelijk een wolk of een huis zijn. Net zo vinden kinderen hedendaagse muziek veel minder ingewikkeld dan hun ouders. “Volwassenen vinden dat vaak moeilijk, maar voor hen is het gewoon muziek waarop je ook kunt dansen. Kinderen laten overal hun fantasie op los op een manier waarop volwassenen dat niet meer kunnen. Die openheid wil ik als theatermaker zo lang mogelijk blijven open wrikken. Ik wil de verbeelding zo lang mogelijk open houden. We raken dat zo snel kwijt als we ouder worden…”

Het mooist vindt Goris als ouders en kinderen allebei op hun eigen niveau hun eigen verhaal uit de voorstelling halen. “Ouders en kinderen lezen de voorstelling allebei heel anders. Zo is het einde voor de volwassenen vaak heel treurig, terwijl de kinderen juist uit het einde halen dat het sneeuwmeisje volgend jaar weer terugkomt. Kinderen hebben een gelukkiger blik op de wereld en ook die verliezen we als we ouder worden. Tegelijkertijd kunnen kinderen nog in heel veel geloven. Je neemt ze makkelijk mee in de magie van het theater. Laatst was er een kleuter hevig teleurgesteld in het feit dat de sneeuw in het theater niet echt bleek te zijn.”

 

Interview | Robbert van Heuven