Interview Agostina López | La Laguna

Ik ben geïnteresseerd in kwetsbaarheid. Ik wil de gaten laten zien die er te vinden zijn in de werkelijkheid en in mensen.

- Agostina López

Een vader komt met zijn twee dochters vast te zitten met de auto. Dat levert een confrontatie op met het verleden en met hun herinneringen. Met La Laguna maakte de jonge Argentijnse theatermaakster Agostina López een poëtische voorstelling over ons onvermogen om vooruit te kijken en de onontkoombaarheid van familie. “Ik denk dat de mens een melancholisch wezen is.”

Waarom gaat zoveel theater eigenlijk over familie? Van de oude Grieken tot jonge Argentijnse toneelschrijfsters, het is een thema dat continu weer terugkeert in de toneelliteratuur. Voor Agostina Luz López is familie vooral een bron voor heel veel materiaal, vertelt ze. “Ik hoef maar te gaan lunchen met mijn familie om weer met een schat aan ideeën thuis te komen. Een familie heeft een nauwe, intieme relatie met elkaar. Ze delen een verleden, er spelen altijd onuitgesproken dingen op de achtergrond. De relatie met je familie is de eerste en de belangrijkste relatie die je in je leven zult hebben. Specifiek en intens. Bovendien is het thema herkenbaar. Iedereen heeft immers een familie. En een beeld van wat de ideale familie zou moeten zijn.”

Geconstrueerd verleden

De familierelatie die in López’ voorstelling La Laguna de belangrijkste rol speelt, is die tussen een vader en zijn twee dochters. Die relatie komt op scherp te staan als hun auto vast komt te zitten. López: “Met dat beeld van die drie personages in een vastzittende auto in mijn hoofd ben ik begonnen met schrijven… en met het idee dat er in het verleden iets moest zijn gebeurd. Dat leverde een voorstelling op over hoe de relatie tussen familieleden door de tijd heen kan veranderen. Als ik bij mijn vader ben, kan ik me bij hem nog steeds gedragen als een vijftienjarige. Tegelijkertijd heb ik nu een totaal andere relatie met hem dan toen. De voorstelling gaat dan ook over herinneringen. Soms kun je je voorstellen hoe de personages als kinderen waren. De dochters herinneren zich hoe ze met hun vader een muziekband vormden, de vader herinnert zich hoe hij als kind in het meer zwom met zijn zus. Maar de personages zitten vooral vast in het verleden, waardoor ze niet verder kunnen in het heden, de toekomst in. Hun leven bestaat enkel uit herinneringen, uit een geconstrueerd verleden.”

Gaten in de werkelijkheid

Waarom hangen mensen toch zo aan hun verleden? López: “Je leven bestaat vooral uit herinneringen. Ook met je vrienden praat je heel veel over vroeger. ‘Weet je nog, toen op de middelbare school?’ Ik denk dat de mens een melancholisch wezen is. Dat heeft te maken dat we allemaal ouder worden. Het leven gaat voorbij en je laat steeds meer achter je. Je kindertijd, je eerste liefde, het komt allemaal niet meer terug. Dat roept melancholie op.” Broze familierelaties, het willen vasthouden aan een leven dat voorbij gaat. Het toont allemaal onze kwetsbaarheid als mens, denkt López. “Ik ben geïnteresseerd in die kwetsbaarheid. Ik wil de gaten laten zien die er te vinden zijn in de werkelijkheid en in mensen. Dat werkt ook door in hoe ik werk. Ik heb niets met acteurs die zeker van hun zaak zijn en zich bewust zijn van zichzelf. Ik zie liever acteurs die hun angsten en hun kwetsbaarheden durven laten zien. Die hun onzekerheid tonen. Hun scheuren laten zien. Ik vind het in een proces mooi om te zien hoe een acteur onzeker op weg is naar het resultaat. Hoe hij omwegen zoekt. Ook het leven is zo. Het leven is onzeker.”

Tekst | Robbert van Heuven