Interview Halory Goerger | France Distraction

Zelf zien we de installatie graag als een slecht feestje. Zo’n feestje waar je dan maar in de keuken gaat hangen, omdat daar de leukste meisjes zijn. Waar je mensen ontmoet en lekker kunt klagen over het feestje.

- Halory Goerger (een van de makers van France Distraction)

Een ballenbad met een filosofische badmeester en balletjes met wijze uitspraken. Live gespeelde wachtmuziek op kantoortelefoons. En een wiebelig opblaaskasteel als tribune voor een maffe politieke toespraak. Wie denkt dat het kantoorleven saai is, moet nodig naar France Distraction, de showroom met speeltjes voor verveeld kantoorpersoneel. Als publiek mag je het allemaal uitproberen.

Een hoop oude zooi

France Distraction is een installatie van onder andere performancekunstenaars Halory Goerger en Antoine Defoort. Ze stonden vaker op Noorderzon en zijn op deze editie van het festival ook te zien met de voorstelling Germinal. Hun missie is om het alledaagse op verrassende wijze te vervormen en daarbij al het materiaal te gebruiken wat ze op hun weg tegenkomen.  Zoals wel vaker bij hun projecten begon France Distraction met een hoop oude zooi en een groep kunstenaars die maar gewoon met bouwen begonnen en gaandeweg ontdekten wat ze aan het creëren waren, vertelt Halory Goerger. “Het zijn allemaal sculpturen die niet vanuit een vooraf bedacht idee zijn gemaakt. Daarom leken de verschillende onderdelen in eerste instantie niet echt iets met elkaar te maken te hebben. Maar als je ze in dezelfde ruimte plaatst, ontstaat er toch een coherentie tussen de verschillende onderdelen. Zelf zien we de installatie graag als een slecht feestje. Zo’n feestje waar je dan maar in de keuken gaat hangen, omdat daar de leukste meisjes zijn. Waar je mensen ontmoet en lekker kunt klagen over het feestje.”

Een comfortabeler werkleven

Los van een slecht feestje lijkt France Distraction nog het meest op een merkwaardig huwelijk tussen een pretpark en een saai kantoor. Goerger: “’Distraction’ betekent in het Frans zowel ‘vermaak’ als ‘afgeleid zijn’. En in Frankrijk zetten we, vooral in het bedrijfsleven, overal ‘France’ voor, ook als het niets met het land te maken heeft. Daardoor is het een volledig lege term geworden. Gecombineerd krijg je de naam van een bedrijf dat entertainment zou kunnen maken voor bedrijven. Dingen die de werknemers een comfortabeler werkleven zou kunnen geven. Zo is er een spabad waarin je kunt ontspannen tussen 24.000 balletjes die gegraveerd zijn met filosofische uitspraken.  De uitspraken moeten je weer moed geven in het kantoorleven. ‘Praat niet zoveel’, staat erop. Of: ‘Je gaat toch dood, bereid je voor.’”

Attractiepark

Het publiek kan met de installatie spelen en van installatie naar installatie lopen. Goerger: “De dynamiek die we wilden creëren is die van een attractiepark, een reeks losse ervaringen die schijnbaar niets met elkaar te maken hebben. Dat idee van een verschillende naast elkaar geplaatste attracties van een attractiepark is best een goed concept, maar de ervaringen die ze je bij zo’n park aanbieden zijn vaak nogal treurigmakend. Daarom dachten we: wat als wij als kunstenaars nou eens een pretpark ontwierpen, dan wordt dat toch meteen veel interessanter? Kunstenaars kijken met net een andere blik naar alledaagse dingen en steken graag ergens hun neus in.”

Ballenbadgevechten

De onderdelen van France Distraction evolueren nog steeds. Door het publiek met hun installaties te zien omgaan, komen de makers soms op nieuwe ideeën. Een van de dingen die werden aangepast, is het ballenbad. Goerger: “In eerste instantie gingen mensen helemaal los in dat bad en ontstonden er hele ballenbadgevechten. Door een badmeester aan te stellen die een filosofiecollege geeft en door het licht te dimmen proberen we er nu een iets meer ontspannen ervaring van te maken.” 

Van de duif en de croissants

Maar soms evolueren attracties gewoon door een onwaarschijnlijke samenloop van omstandigheden. “Iemand van ons wilde een grote gele duif maken”, vertelt Goerger, “Dat vond de rest van ons ook een leuk idee en we bedachten dat er Peruaanse muziek uit moest komen. Als je dan dichterbij zou komen om naar de muziek te luisteren zou je bovendien de geur van verse croissant moeten ruiken.” Dus nam de groep in een avond een cd met Peruaanse muziek op en kocht een geurinstallatie met de geur van croissants. Er ging echter iets mis met als gevolg dat de bus van de groep tot in de eeuwigheid hevig naar croissants ruikt (“Ik zou de duif ook niet aanraken als je niet voor de rest van je leven naar croissant wilt ruiken.”). Toen er ook nog eens kat doodging in de gele duif, terwijl hij in de decoropslag stond, werd het tijd om het ding eens flink schoon te maken. Maar daarvoor moest de duif wel doormidden worden gezaagd. “Daardoor bleek hij ineens erg geschikt om een koffiekraampje van te maken. Waar je ook croissants kunt kopen en naar Peruaanse muziek kunt luisteren.” 

Tekst | Robbert van Heuven