Interview Zoë Coombs Marr en Mish Grigor | Who's The Best?

We hebben geleerd dat alleen succes vooruitgang is. Dat dát geluk is. Waardoor je eigen geluk altijd belangrijker wordt dan dat van een ander.

- Mish Grigor

Wie van de drie is het leukst? En hoe meet je dat eigenlijk? Who’s the Best van de Australische groep post presents post is snoeiharde concurrentie in een theatraal jasje. Terwijl de drie meiden van de groep het eigenlijk al heel lang heel goed kunnen vinden. “Ons eigen geluk is belangrijker dan dat van een ander.”

Ze kennen elkaar van een jeugdtheatergroep, vertellen Zoë Coombs Marr en Mish Grigor.  Zij tweeën en hun collega Natalie Rose kwamen anders dan de anderen van die groep van buiten Sydney, van het platteland. Marr: “Daarom klikte het zo goed tussen ons drieën. We deelden een gevoel voor humor. We waren minder stads.” Dat resulteerde op hun 18e in hun eerste gezamenlijke voorstelling die ze zich vooral herinneren, omdat Grigor zich in een wasmachine moest vouwen. “En ze is nogal lang.”

De familie moet het kunnen snappen

Nog steeds speelt hun gedeelde humor en achtergrond een grote rol bij het maken van theater. post zoekt naar een theatertaal, waarmee de groep zowel kan aanhaken bij nieuwe theatervormen – zoals in het geval van Who’s the Best ‘de lecture-performance’ -, maar die net zo goed hun ouders van het platteland kan aanspreken. Grigor: “Onze familie moet kunnen snappen waar we mee bezig zijn. En die gaan normaal niet naar het theater. Dat geldt voor een groot deel van de Australiërs. Theater heeft een negatieve bijklank voor veel mensen en daarom bevindt die vorm zich hier nogal in de marge.” Marr: “Sport is bijvoorbeeld veel belangrijker.”

Popcultuur

Los van de poging ook hun familie aan te spreken met de voorstelling, is de vermenging van theater en popcultuur iets wat typisch is voor begin-dertigers, denken de theatermaaksters. Grigor: “We zijn net zo geïnteresseerd in nieuwe theatertalen als in videoclips. Marr: “Het is in deze wereld onmogelijk om popcultuur te vermijden, om theater te maken zonder de liedjes van Beyoncé of Rihanna in je oren. Wij zijn performance-theatermaaksters binnen een generatie waarin avantgarde en popcultuur niet twee aparte dingen zijn, maar juist zijn vermengd.” Grigor: “Die popcultuur stelt ons ook in staat nieuwe vormen te vinden en dingen te maken waar we onszelf in herkennen.”

Het begon als een grapje

Dat geldt ook voor Who’s the Best waarin de spelers op het toneel de concurrentie met elkaar aangaan over de vraag wie de beste is. Daarmee verwijst post ook naar de eindeloze stroom aan realityshows en wedstrijdjes op televisie. Marr: “Eigenlijk begon Who’s the Best als een grapje. Tijdens een vorige voorstelling deden we onderling altijd een wedstrijdje wie van ons de beste was en daarbij stelden we onszelf voor wat er zou gebeuren als we het publiek dat zouden laten bepalen. Natuurlijk valt zoiets helemaal niet te bepalen, maar onderlinge concurrentie drijft je natuurlijk wel als acteur.”

Acteren is competitie

Van daaruit ontstond een gesprek met de acteurs met wie ze op dat moment werkten over concurrentie en competitie. Grigor: “Acteren is een zeer competitieve baan. Je moet tijdens een auditie altijd het beste zijn in wat jij denkt dat die regisseur wil zien. Terwijl je nooit helemaal zeker weet of dat is wat hij wil zien.”

Het idee ontstond om die competitie op het toneel te zetten. Om in allerlei categorieën te laten zien wie er dan het beste is, terwijl onduidelijk blijft aan wat dat ‘beste’ dan uiteindelijk zal worden afgemeten. Grigor: “In de researchfase hebben we allerlei mogelijk tests gedaan. We hebben onszelf helemaal kapot geanalyseerd. We scoorden onszelf in allerlei mogelijke categorieën van het beste dieet tot de mooiste oren. Maar de vraag is: wat is het beste dieet precies? En ben je je positie weer kwijt als je een weekje minder goed eet?” Marr: “Uiteindelijk bleek het onmogelijk om altijd een winnaar te zijn.”

Beroemdheid zonder talent

Andersom kun je tegenwoordig ook een winnaar zijn, zonder iets te kunnen. Daarmee komen de realityshows weer om de hoek kijken. Grigor: “Dat is wel echt iets van onze generatie. Dat zoeken naar beroemdheid zonder talent of integriteit. Uiteindelijk gaat dat over competitie om de competitie. Je gaat zo op in het idee de beste of de beroemdste te willen zijn, dat de reden achter die competitie verloren gaat.” Marr: “Het lijkt een culturele eigenschap te zijn in het westen. Natuurlijk is het idee van de survival of the fittest terug te vinden in de natuur, maar het lijkt te worden versterkt door het kapitalisme.” Grigor: “We hebben geleerd dat alleen succes vooruitgang is. Dat dát geluk is. Waardoor je eigen geluk altijd belangrijker wordt dan dat van een ander.”

Tekst | Robbert van Heuven